جنگ ترکیه و اسرائیل؛ واقعیت میدان یا جنگ روایتها؟
این روزها خیلیها درباره احتمال جنگ بین ترکیه و رژیم صهیونیستی میپرسند.
واقعیت اینست که درباره آینده نمیتوان با قطعیت حرف زد، اما تحلیل باید بر اساس واقعیتهای موجود باشد، نه جنجال وترفندهای رسانهای.
آن چیزی که امروز در میدان دیده میشود، فاصله عمیق میان شعار و هیاهو و عملست.
در حالی که خیلیها تلاش میکنند ترکیه را در جایگاه یک دشمن جدی اسرائیل به تصویر بکشند، اما روابط اقتصادی، تجاری و ساختاری میان آنکارا و تلآویو همچنان محل بحث و در حال تقویتست
اردوغان سالهاست در یک دوگانگی سیاسی حرکت میکند!
از یک طرف با ادبیات تند علیه رژیم صهیونیستی موضع میگیرد و تلاش میکند جایگاه خود را در افکار عمومی جهان اسلام، بهخصوص جامعه مسلمان ترکیه، حفظ کند و از طرفی دیگر حتی در اوج جنگ و کشتار و قتل عام مسلمانان غزه لحظه ای روابط تجاری خود را با رژیم قطع نکرد و حتی ملزومات نظامی ارتش صهیونیستی را هم تامین میکرد.
یکی از دلائلش بهرمندی از منابع گازی غزه بود که حالا متوجه شد اسرائیل به عهدش وفا نمیکند و شراکت برایش نامفهومست.
همچنین ترکیه عضو پیمان ناتوست و مناسبات راهبردی خود را با ساختارهای غربی حفظ کرده و اساسا توان اقدام در خلاف جهت منافع غرب، از طریق مخالفت با متحد اصلی نظام سلطه غرب یعنی اسرائیل را ندارد.
اما به هرحال پاسخ این سوال به معادلات پیچیده آینده بستگی دارد،
از طرفی عضویت ترکیه در ناتو و ملاحظات ماده ۵ پیمان آتلانتیک شمالی، یکی از مهمترین عوامل بازدارنده برای اسرائیل در برابر چنین سناریویی علیه ترکیهست.
به هر حال باید مراقب جنگ روایتها هم بود.
گاهی در فضای رسانهای، اختلافات سیاسی و جنگ لفظی به عنوان مقدمه یک درگیری بزرگ معرفی میشود، در حالی که پشت پرده، منافع اقتصادی، امنیتی و ژئوپلیتیک مسیر دیگری را دنبال میکنند.
با توجه به این اصل که در سیاست بینالملل، کشورها معمولا بر اساس منافع راهبردی خودشان حرکت میکنند، نه صرفاً ادبیات رسانهای بنابراین میتوان گفت همه این اختلافات میتواند ساخته و پرداخته اتاق فکر مشترکتل اویو و آنکارا برای حفظ اردوغان به عنوان مهره مهمی که میتواند پیمان صلح ابراهیم را گسترش دهد،باشد
در نهایت، آینده را باید از روی اتفاقات آینده و رفتار کشورها سنجید، نه فقط سخنرانیها و حرفها و ادعاها.
در سیاست خارجی، آنچه روی کاغذ نوشته میشود مهمست، اما آنچه در بندرها، قراردادها و اتاقهای تصمیمگیری اتفاق میفتد، گاهی روایت واقعیتری از مناسبات قدرت را نشان میدهد.
تعجب نکنید اگر بعدها شنیدید یکباره بعد از این دعواهای رسانه ای، ترکیه در کریدور صهیونیستی آیمک (IMEC) دست در دست اسرائیل هم گذاشت.
جنگ ترکیه و اسرائیل؛ واقعیت میدان یا جنگ روایتها؟
این روزها خیلیها درباره احتمال جنگ بین ترکیه و رژیم صهیونیستی میپرسند.
واقعیت اینست که درباره آینده نمیتوان با قطعیت حرف زد، اما تحلیل باید بر اساس واقعیتهای موجود باشد، نه جنجال وترفندهای رسانهای.
آن چیزی که امروز در میدان دیده میشود، فاصله عمیق میان شعار و هیاهو و عملست.
در حالی که خیلیها تلاش میکنند ترکیه را در جایگاه یک دشمن جدی اسرائیل به تصویر بکشند، اما روابط اقتصادی، تجاری و ساختاری میان آنکارا و تلآویو همچنان محل بحث و در حال تقویتست
اردوغان سالهاست در یک دوگانگی سیاسی حرکت میکند!
از یک طرف با ادبیات تند علیه رژیم صهیونیستی موضع میگیرد و تلاش میکند جایگاه خود را در افکار عمومی جهان اسلام، بهخصوص جامعه مسلمان ترکیه، حفظ کند و از طرفی دیگر حتی در اوج جنگ و کشتار و قتل عام مسلمانان غزه لحظه ای روابط تجاری خود را با رژیم قطع نکرد و حتی ملزومات نظامی ارتش صهیونیستی را هم تامین میکرد.
یکی از دلائلش بهرمندی از منابع گازی غزه بود که حالا متوجه شد اسرائیل به عهدش وفا نمیکند و شراکت برایش نامفهومست.
همچنین ترکیه عضو پیمان ناتوست و مناسبات راهبردی خود را با ساختارهای غربی حفظ کرده و اساسا توان اقدام در خلاف جهت منافع غرب، از طریق مخالفت با متحد اصلی نظام سلطه غرب یعنی اسرائیل را ندارد.
اما به هرحال پاسخ این سوال به معادلات پیچیده آینده بستگی دارد،
از طرفی عضویت ترکیه در ناتو و ملاحظات ماده ۵ پیمان آتلانتیک شمالی، یکی از مهمترین عوامل بازدارنده برای اسرائیل در برابر چنین سناریویی علیه ترکیهست.
به هر حال باید مراقب جنگ روایتها هم بود.
گاهی در فضای رسانهای، اختلافات سیاسی و جنگ لفظی به عنوان مقدمه یک درگیری بزرگ معرفی میشود، در حالی که پشت پرده، منافع اقتصادی، امنیتی و ژئوپلیتیک مسیر دیگری را دنبال میکنند.
با توجه به این اصل که در سیاست بینالملل، کشورها معمولا بر اساس منافع راهبردی خودشان حرکت میکنند، نه صرفاً ادبیات رسانهای بنابراین میتوان گفت همه این اختلافات میتواند ساخته و پرداخته اتاق فکر مشترکتل اویو و آنکارا برای حفظ اردوغان به عنوان مهره مهمی که میتواند پیمان صلح ابراهیم را گسترش دهد،باشد
در نهایت، آینده را باید از روی اتفاقات آینده و رفتار کشورها سنجید، نه فقط سخنرانیها و حرفها و ادعاها.
در سیاست خارجی، آنچه روی کاغذ نوشته میشود مهمست، اما آنچه در بندرها، قراردادها و اتاقهای تصمیمگیری اتفاق میفتد، گاهی روایت واقعیتری از مناسبات قدرت را نشان میدهد.
تعجب نکنید اگر بعدها شنیدید یکباره بعد از این دعواهای رسانه ای، ترکیه در کریدور صهیونیستی آیمک (IMEC) دست در دست اسرائیل هم گذاشت.
- ۵۳
- ۱۶ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط