گاهی میان همهمه ی خداحافظی ها با خودم وداع میکنم...

گاهی میان همهمه ی خداحافظی ها با خودم وداع میکنم...
با خودم میگویم روزهای خوبی داشتی ولی دیگر تمام شد،به قول معروف نخود نخود هرکه رَوَد خانه ی خود.
تو هم زمانش رسیده بروی خانه ی خود.دیگر نیازی به ماندنت نیست.
اینجا همه دلیلی برای فرار از تو دارند.
یکی میگوید اگر مرا خواهی از دیگران بگذر.
دیگر میگوید اگر صلاحت را خواهی همه را رها کن.
زیادند کسانی که بهانه میتراشند برای ندیدنت.
اینجا دنیاییست که غمناک باشی تنهایی.
مردم این سرزمین سیاه صرفا دنبال پولو خوشی تو هستند نه بیشتر.
پس رفتن از این دیار دیگر کار عجیبی نیست.
وقتی فرق عشق و حسرت یک نیم نگاه است دیگر از این دنیای بی خاصیت که میشود انتظار داشت.
همه رفتند
تو هم مرا ترک گوی
که شَوَم انسان نمای تو خالی.
برو خدا به همراهت تنها دارایی قلب تنهایم