گاهی دلت از کسایی میگیره که فکر میکردی با تمام آدمای کنار

گاهی دلت از کسایی میگیره که فکر میکردی با تمام آدمای کنارت فرق دارن خودشون...دنیاشون...زندگیشون و بعد میفهمی که دنیایی ندارن که بخوان به خاطرش زندگی کنن این آدما وجودشون توی ذهنتم زیادیه چه برسه تو زندگیت... عوض شو... چرا دلتنگی؟؟ دلتنگ کی؟؟ به چه قیمتی؟؟ بشو اون سیب قرمزی که روی بلندترین شاخه نشسته... نزار دست هرکسی بهت برسه... بعضیا همون سیب های کرم خورده ی افتاده روی زمین براشون بسه... آدم های زیادی میشناسم که گفتن دوستت دارم براشون کلید رسیدن به هوس... آدم هایی که هرچقدر هم انتظار بکشی بامعرفت همخونه نخواهند شد چه دوستشون داشته باشی چه نه براشون فرقی نمیکنه... به خودت بیا... قرارنیست همه پر احساس باشند قرار نیست همه وجدان داشته باشند. آخرش تو میمونی و یه دنیا پشیمونی... افسوس هایی که مدام روحت رو به درد میارن... هرچی بیشتر فکر میکنی بیشتر عذاب میکشی یاد حرفهایی که زدی یاد غصه هایی که خوردى یاد اشک هایی که قبل از خواب ریختی یاد آرزوهایی که کنار هم میچیدی... و هرروز با خودت تکرار میکنی چرا گفتم؟؟ چرا اینکارو کردم؟؟ چرا...چرا... و هزاران چرای دیگر چه حرف هایی که نمیشه زد و تو دلت سنگینی میکنه این دردهارو باید هرروز با خودت حمل کنی... ببری بیاری...یه جا تو دلت پنهون کنی... هرکسی لایق دوست داشتن نیست سکوت کن...صبور باش اگر به پای ضعف و بی کسی أت گذاشتند بگو: دلم پایبند چیزهایی است که "شعور" تو آن ها را نمیفهمد!