بزرگ شدن،

بزرگ شدن،
نه به سن و سال بستگی داره...
نه به سیگاری بودن...
نه به اینکه همیشه دستت تو دست یکی باشه...
نه به هر آخر هفته مهمونی رفتن...
نه به خانواده رو پبچوندن...
بزرگ شدن،
ینی بلد باشی چجوری لبخند بزنی که کسی به خودش اجازه نده بهت احساس ترحم کنه...
ینی بدونی هرچی از بقیه کمتر انتظار داشته باشی،کمتر تو ذوقت می خوره...
ینی بتونی تو سخت ترین شرایط 'نه' بگی...
ینی بتونی تنها باشی و تنها سرتو بالا بگیری...
بزرگ شدن ینی بدونی چه چیزایی ارزش جنگیدن دارن و
چه چیزایی رو باید ول کنی تا صدمه نخوری...
ینی بتونی بدون تکیه گاه زندگی کنی،چون پاهات روی زمین محکمن...
ینی بتونی اشکاتو توی چشمات نگه داری و جلوی هر کسی سرتو پایین نندازی...
بزرگ شدن، ینی ارزش خودتو بدونی و نذاری کسی ازت بگیرتش...
و ارزش بقیه رو هم بتونی تشخیص بدی...
ینی بدونی دوست ها هرچقدر هم نزدیک باشن،خانواده نمیشن...
ینی همیشه خودتو برای بدترین ها آماده کنی،حتی وقتی همون لحظه بهترین ها توی دستتن...
بزرگ شدن،
ینی فهمیدن اینکه اشتباه برای هر کسی پیش میاد...
که بخشیدن همیشه ضعف نیست...
و به پای کسی موندن همیشه عشق نیست...
که هرکسی لبخند زد خوشحال نیست...
و هرقولی تا ابد نمیمونه...
که فرصت ها زود تموم میشن...
ولی پشتشون فرصت های دیگه ای هست.
که اشک ریختن ننگ نیست...
و اینکه زود پاک کردنشون نشونه ی قدرته...
بزرگ شدن،
ینی بازی زندگی رو کم کم یاد گرفتن..
و ورق ها رو حساب شده انتخاب کردن..
و تاس رو با احتیاط پرت کردن..
و گول بلوف ها رو نخوردن..
و فراموش نکردن اینکه
کازینو ها هیچ وقت نمی بازن...
به قصد برد بازی کردن،
حماقته...
هدف فقط
.
.
.
نباختنه...