بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت پنجم :
پس اگر العیاذ بالله مرتکب گناه شدیم، حتی اگر عادت به گناهی خاص کرده‌ایم، حتی اگر اصرار داریم و ادامه می‌دهیم، سرکشی، طغیان، لجاجت و خصومت با حق تعالی را به آن اضافه نکنیم. فرق است بین انسان معصیت‌کار، با انسانی که طغیان کرده و با خدا سر جنگ دارد.
بنده‌ گناهکار نیز خیلی محبوب خداست، اگر محبوب نبود که او را عبادی = بنده من خطاب نمی‌کرد و نمی‌فرمود برگرد که من همه گناه‌های تو را جمیعاً می‌بخشم، اما دشمن هیچ گاه محبوب نیست.
به این دو آیه دقت کنید:
قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ - بگو اى بندگانم كه در ستم بر نفس خویش اسراف كرديد از حد گذشتید، هرگز از رحمت خدا نوميد مشويد كه خدا تمامى گناهان را مى‏آمرزد، زيرا او آمرزنده‌ رحيم است.(سوره زمر آیه 53)
أَوَلَمْ يَرَ الْإِنسَانُ أَنَّا خَلَقْنَاهُ مِن نُّطْفَةٍ فَإِذَا هُوَ خَصِيمٌ مُّبِينٌ - مگر انسان نمى ‏بيند كه ما او را از نطفه‏ اى آفريديم؟ چطور با وجود اين دشمنى آشكار شده است؟!(سوره یس آیه 77)(پایان)