.

.
.
دیگر ای ماه به قانون زمین شک دارم

به گل و رویش و باران پس از این شک دارم

من که یک شاخه ی کم جان گل تسلیمم

به درختان تنومند یقین شک دارم

به سر صوفی ِ با باده عجین مشکوکم

به دل عالم سجاده نشین شک دارم

هیچکس لکه ی تردید مرا پاک نکرد

اگر امروز به سرتا سر دین شک دارم

وحی آمد که:«تو از بند تنت آزادی»

چند روزیست به این روح امین شک دارم

تا تو را یافتم ای اصل یقین کور شدم

این دلم - ظاهر و باطن- توببین شک دارم؟

عاشقم بر تو و این نامه ی اعمال من است

به جهنم که به فردوس برین شک دارم
.