ﺗﻮ ﻣﯽ ﺭﻭﯼ ﻭ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﺭﺍﻫﺖ

ﺗﻮ ﻣﯽ ﺭﻭﯼ ﻭ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﺭﺍﻫﺖ
ﺍﯼ ﻣﺎﻩ ﺳﻔﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺧﺪﺍ ﭘﺸﺖ ﻭ ﭘﻨﺎﻫﺖ
ﺍﯼ ﺭﻭﺷﻨﯽ ﺩﯾﺪﻩ ﺳﻔﺮ ﮐﺮﺩﯼ ﻭ ﺩﺍﺭﻡ
ﺍﺯ ﺍﺷﮏ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﯾﻨﻪ ﺍﯼ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺭﺍﻫﺖ
ﺑﺎﺯ ﺁﯼ ﮐﻪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻡ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺪ ﻓﺰﻭﻥ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﮔﻪ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻋﺸﻖ ﮔﻨﺎﻫﺖ
ﺁﯾﯿﻨﻪ ﺑﺨﺖ ﺳﯿﻪ ﻣﻦ ﺷﺪ ﻭ ﺩﯾﺪﻡ
ﺁﯾﻨﺪﻩ ﯼ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﮕﻪ ﭼﺸﻢ ﺳﯿﺎﻫﺖ
ﺁﻥ ﺷﺒﻨﻢ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﺧﺎﮐﻢ ﮐﻪ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﺑﺎﻝ ﻭ ﭘﺮ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﻪ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﻧﮕﺎﻫﺖ
ﺑﺮ ﺧﺮﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﯼ ﺩﺷﺖ ﻣﺤﺒﺖ
ﺍﯼ ﺑﺮﻕ ! ﮐﺠﺎ ﺷﺪ ﻧﮕﻪ ﮔﺎﻩ ﺑﻪ ﮔﺎﻫﺖ ؟