تاریخ مسیحیت (سه)
تاریخ خدایارگرائی (مسیحیت) (بخش سه) :
«مسیحیتِ هماهنگ با بردهدارسالاری» چیست و چگونه پدید آمد
______________________________________________
خدایار (مسیح) ، برای از میان برداشتن فرآوریشیوهء (شیوهء تولید) «برده دارسالاری» و برپا کردن فرآوریشیوهء (شیوهء تولید) «خویشفرمائیگرائی» و بهرهمند کردنِ دادگرایانهء (عادلانهء) انسانها از «سرمایهها» و «دارائیها» ، بپاخاسته بود . به همین چرائی (دلیل) بود که خدایارگرائی (مسیحیت) ، در آغاز پیدایشش ، تنها از سوی «بردگان» و «پیشه وران تنگدست» پذیرفته شد ، و نخستین انجمنهایِ خدایارگرا (مسیحی) ، برپایهء همیاریِ (تعاونِ) این نخستین مسیحیان ، پدید آمدند . این انجمنها ، همانند گروههایِ تنددگرشی (انقلابی) و چریکیِ امروزین ، زندگیای پنهانی داشتند ، و جنگافزارمند (مسلح) بودهاند.
کسانی که می خواستند به این انجمنهای خدایارگرا (مسیحی) بپیوندند ، می بایست که بیچونوچرا ، از «بردگان گریخته» و یا از «پیشهورانِ بسیار تنگدست» باشند ، و بردهداران که بسیار بِسدارا (ثروتمند) بودند ، به این انجمنها نمی توانستند راه یابند . مسیحیان آغازین می گفتند که : «درستکار شدن یک بردهدارِ بِسدارا (ثروتمند) ، بسیار ناشدنیتر (ناممکنتر) از گذراندن یک شتر از سوراخ سوزن است» . ولی رفتهرفته (بتدریج) ، این انجمنها که با دشواریِ بیپولی روبرو شدند ، هموند (عضو) شدنِ بردهدارانِ بسدارا (ثروتمند) را پذیرفتند ، به این اگری (شرط) که آنها ، همهء «سرمایهها» و «دارائیهایشان» را میانِ هموندانِ (اعضایِ) انجمن ، برابرانه (بطور مساوی) بخش (تقسیم) کنند . ولی رفتهرفته (بتدریج) ، این اگریِ (شرطِ) بالایادشده (فوقالذکر) ، به بخش (تقسیم) کردنِ بخشی از «سرمایهها» و «دارائیها» دگرش (تغییر) یافت ؛ پایابراین (بنابراین) بردهدارانِ بسدارا (ثروتمند) ، با نگه داشتن «سرمایهها» و «دارائیهایشان» ، توانستند به این انجمنها راه یابند ؛ و کم کم ، رهبریِ این انجمنها را بدست خود بگیرند.
در سدهء دوم زادروزی (میلادی) ، روندِ رهبر شدنِ بردهدارانِ بسدارا (ثروتمند) در انجمنهایِ مسیحی ، بالا گرفت و در پیامد آن ، خواست (هدف) این انجمنها ، از براندازی «بردهدارسالاری» ، به «سازش با بردهداران» ، دگرش (تغییر) یافت ؛ و این انجمنها از پنهانگاههایِ (مخفیگاههایِ) خود بیرون آمدند و به «کلیساها» دگرش (تغییر) یافتند ، و بردهدارانِ بسدارا (ثروتمند) ، به اسقفهایِ این کلیساها ، دگرش یافتند (تبدیل شدند) . این اسقفها ، که دارای زمینهایِ کشاورزی و چراگاههایِ پهناوری بودند ، هموندان تنگدستِ انجمنهایِ مسیحی را به سرنام (به عنوانِ) «برده» ، در این زمینها بکار گماردند . پس از این دگرشها (تغییرات) ، اندرزگوئیهایِ (موعظههایِ) مسیحیان ، از مبارزه با ستمِ «بردهدارانِ بسدارا (ثروتمند)» ، به سازش کردن با آنها و فرمانبری کردنِ بی چونوچرا از ایشان دگرش (تغییر) یافت . همچنین ازاینپس ، این اسقفهایِ بسدارا (ثروتمند) بودند که گزینشِ کشیشها را انجام می دادند ، و پایابراین (بنابراین) کشیشها ناچار بودند که همان اندرزگوئیهایِ (موعظههایِ) اسقفها را بازگوئی (تکرار) کنند.
از آغاز سدهء سوم زادروزی (میلادی) ، اسقفهایِ شهرهای بزرگ ، مانند اسکندریه ، انطاکیه ، رم ، و ... ، هر ازچندگاهی گردهم می آمدند و چمهائی (قوانینی) را فرافرست (صادر) می کردند . بنمونه (مثلا) هرگونه دور شدن از دستورات اسقفها را «شیطان پرستی» (کفر) می نامیدند ، و سرپیچیکنندگان را ددمنشانه کیفر می کردند . این روند دنبال شد ، تا اینکه حتی «کنستانتین» ، امپراتور روم نیز مسیحی شد ، و در «هماندیشادهایِ» (شوراهایِ) اسقفها ، بودش (حضور) به هم رساند . بیگمان (بی شک) ، مسیحیتِ امروزی ، از هر شاخهای ، چه «راستآئین» (ارتدکس) ، چه «کاتولیک» ، و چه «پروتستان» ، و چه ..... ؛ همه ، دنبالهرویِ همین «مسیحیتِ سازگارشده با بردهدارسالاریِ» سدههایِ دوم و سوم و چهارم زادروزی (میلادی) ، بودهاند و هستند.
پایه (منبع):
نوشتار (کتاب) «تاریخ جهان باستان» ، نوشتهء و. دیاکوف ، برگردان (ترجمهء) «صادق انصاری ، علی همدانی ، محمدباقر مومنی» ، "چاپ و پخش" (انتشارات) «نشر اندیشه» ، پوشان (جلد) سوم ، «برگه رویه های» (صفحات) 315 تا 323
«مسیحیتِ هماهنگ با بردهدارسالاری» چیست و چگونه پدید آمد
______________________________________________
خدایار (مسیح) ، برای از میان برداشتن فرآوریشیوهء (شیوهء تولید) «برده دارسالاری» و برپا کردن فرآوریشیوهء (شیوهء تولید) «خویشفرمائیگرائی» و بهرهمند کردنِ دادگرایانهء (عادلانهء) انسانها از «سرمایهها» و «دارائیها» ، بپاخاسته بود . به همین چرائی (دلیل) بود که خدایارگرائی (مسیحیت) ، در آغاز پیدایشش ، تنها از سوی «بردگان» و «پیشه وران تنگدست» پذیرفته شد ، و نخستین انجمنهایِ خدایارگرا (مسیحی) ، برپایهء همیاریِ (تعاونِ) این نخستین مسیحیان ، پدید آمدند . این انجمنها ، همانند گروههایِ تنددگرشی (انقلابی) و چریکیِ امروزین ، زندگیای پنهانی داشتند ، و جنگافزارمند (مسلح) بودهاند.
کسانی که می خواستند به این انجمنهای خدایارگرا (مسیحی) بپیوندند ، می بایست که بیچونوچرا ، از «بردگان گریخته» و یا از «پیشهورانِ بسیار تنگدست» باشند ، و بردهداران که بسیار بِسدارا (ثروتمند) بودند ، به این انجمنها نمی توانستند راه یابند . مسیحیان آغازین می گفتند که : «درستکار شدن یک بردهدارِ بِسدارا (ثروتمند) ، بسیار ناشدنیتر (ناممکنتر) از گذراندن یک شتر از سوراخ سوزن است» . ولی رفتهرفته (بتدریج) ، این انجمنها که با دشواریِ بیپولی روبرو شدند ، هموند (عضو) شدنِ بردهدارانِ بسدارا (ثروتمند) را پذیرفتند ، به این اگری (شرط) که آنها ، همهء «سرمایهها» و «دارائیهایشان» را میانِ هموندانِ (اعضایِ) انجمن ، برابرانه (بطور مساوی) بخش (تقسیم) کنند . ولی رفتهرفته (بتدریج) ، این اگریِ (شرطِ) بالایادشده (فوقالذکر) ، به بخش (تقسیم) کردنِ بخشی از «سرمایهها» و «دارائیها» دگرش (تغییر) یافت ؛ پایابراین (بنابراین) بردهدارانِ بسدارا (ثروتمند) ، با نگه داشتن «سرمایهها» و «دارائیهایشان» ، توانستند به این انجمنها راه یابند ؛ و کم کم ، رهبریِ این انجمنها را بدست خود بگیرند.
در سدهء دوم زادروزی (میلادی) ، روندِ رهبر شدنِ بردهدارانِ بسدارا (ثروتمند) در انجمنهایِ مسیحی ، بالا گرفت و در پیامد آن ، خواست (هدف) این انجمنها ، از براندازی «بردهدارسالاری» ، به «سازش با بردهداران» ، دگرش (تغییر) یافت ؛ و این انجمنها از پنهانگاههایِ (مخفیگاههایِ) خود بیرون آمدند و به «کلیساها» دگرش (تغییر) یافتند ، و بردهدارانِ بسدارا (ثروتمند) ، به اسقفهایِ این کلیساها ، دگرش یافتند (تبدیل شدند) . این اسقفها ، که دارای زمینهایِ کشاورزی و چراگاههایِ پهناوری بودند ، هموندان تنگدستِ انجمنهایِ مسیحی را به سرنام (به عنوانِ) «برده» ، در این زمینها بکار گماردند . پس از این دگرشها (تغییرات) ، اندرزگوئیهایِ (موعظههایِ) مسیحیان ، از مبارزه با ستمِ «بردهدارانِ بسدارا (ثروتمند)» ، به سازش کردن با آنها و فرمانبری کردنِ بی چونوچرا از ایشان دگرش (تغییر) یافت . همچنین ازاینپس ، این اسقفهایِ بسدارا (ثروتمند) بودند که گزینشِ کشیشها را انجام می دادند ، و پایابراین (بنابراین) کشیشها ناچار بودند که همان اندرزگوئیهایِ (موعظههایِ) اسقفها را بازگوئی (تکرار) کنند.
از آغاز سدهء سوم زادروزی (میلادی) ، اسقفهایِ شهرهای بزرگ ، مانند اسکندریه ، انطاکیه ، رم ، و ... ، هر ازچندگاهی گردهم می آمدند و چمهائی (قوانینی) را فرافرست (صادر) می کردند . بنمونه (مثلا) هرگونه دور شدن از دستورات اسقفها را «شیطان پرستی» (کفر) می نامیدند ، و سرپیچیکنندگان را ددمنشانه کیفر می کردند . این روند دنبال شد ، تا اینکه حتی «کنستانتین» ، امپراتور روم نیز مسیحی شد ، و در «هماندیشادهایِ» (شوراهایِ) اسقفها ، بودش (حضور) به هم رساند . بیگمان (بی شک) ، مسیحیتِ امروزی ، از هر شاخهای ، چه «راستآئین» (ارتدکس) ، چه «کاتولیک» ، و چه «پروتستان» ، و چه ..... ؛ همه ، دنبالهرویِ همین «مسیحیتِ سازگارشده با بردهدارسالاریِ» سدههایِ دوم و سوم و چهارم زادروزی (میلادی) ، بودهاند و هستند.
پایه (منبع):
نوشتار (کتاب) «تاریخ جهان باستان» ، نوشتهء و. دیاکوف ، برگردان (ترجمهء) «صادق انصاری ، علی همدانی ، محمدباقر مومنی» ، "چاپ و پخش" (انتشارات) «نشر اندیشه» ، پوشان (جلد) سوم ، «برگه رویه های» (صفحات) 315 تا 323
- ۱۵.۰k
- ۱۳ آذر ۱۳۹۹
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط