چون آسمان مه آلوده ام زتنگ دلی

چون آسمان مه آلوده ام زتنگ دلی
پر است سینه ام از انده گران بی تو
لب از حکایت شب های تار می بندم
اگر امان دهدم چشم خونفشان بی تو
چو شمع کشته ندارم شراره ای به زبان
نمی زند سخنم آتشی به جان بی تو