{کمکهای اولیه}

{کمکهای اولیه}



آسیب روانی ناشی از غرق شدن：
دکتر محمدرضا خدایی، عضو هیات علمی دانشگاه علوم بهزیستی و توان‌بخشی درباره اثرات روانی غرق شدن می گوید:
معمولا وقتی یک حادثه شدید که احتمال مرگ یا خطر جانی در پی دارد، رخ می‌دهد، می‌تواند فرد را از نظر روانی دچار مشکل کند و ترس ایجاد شده در او، به واکنش‌های روانی منجر می‌شود که این حالت می‌تواند خود را به شکل ترس از مواجهه با عامل خطرزا مانند آب نشان دهد.
 
زمانی‌که فرد حادثه‌دیده دوباره با عامل خطرزا یا صحنه‌های مشابه مواجه می‌شود، آسیب روانی می‌تواند خود را به شکل تداعی مجدد آن حادثه، عصبانیت، زودرنجی، تحریک‌پذیری، گوش به زنگی یا حتی دیدن واقعه در خواب به شکل کابوس، نشان دهد.
 
مجموعه این علایم به نام «اختلال استرس پس از سانحه» معروف است. اگر شدت آسیب روانی کمتر باشد، گاهی این علایم با هم بروز نمی‌کنند و فقط خود را به شکل ترس شدید از حادثه یا نمادهای آن نشان می‌دهند. به عنوان مثال ممکن است حادثه برای فردی که در حال غرق‌شدن در دریا بوده است با دیدن دریا یا استخر، تداعی شود و خودش را با حالت ترس و اضطراب از محیط دور کند و قید شنا را بزند.
 
این حالت‌ها درمان دارد، بنابراین فرد حادثه‌دیده باید سعی کند در مواجهه با عاملی که یک بار جان او را تهدید کرده است، خود را نبازد و از آن دوری نکند.
 
حتی شاید لازم باشد با مشاوره گرفتن و مشورت با روان‌شناسان یا روان‌پزشکان، به جای آنکه از صحنه دور شود، خود را تخلیه روانی و درد‌دل کند و ترس‌هایش را به جای خودخوری، بیان کند.
 
ضمن اینکه بهتر است به صورت تدریجی به جای آنکه از حادثه دور شود، خودش را به نمادهای آن حادثه مانند آب دریا یا استخر نزدیک کند تا ترسش به‌تدریج از بین برود، زیرا اگر این حالت به شکل مزمن درآید و درمان نشود، عوارضی همچون افسردگی و اضطراب دائمی برای فرد ایجاد می‌کند و تا آخر عمر از آب خواهد ترسید.




{مجله کوردان مانا}