آدمی اگر بزرگ و نیک زاده هم باشد از زبان مردم آسوده نیست،

آدمی اگر بزرگ و نیک زاده هم باشد از زبان مردم آسوده نیست، زیرا:
اگر بسیار کار کند، می گویند احمق است! اگر کم کار کند، می گویند تنبل است.
اگر بخشش کند، می گویند افراط می کند! اگر جمع گرا باشد، می گویند بخیل است.
اگر ساکت و خاموش باشد، می گویند لال است! اگر زبان آوری کند، می گویند وراج و پر گوست!
اگر روزه برآرد، شب ها نماز بخواند، می گویند ریا کار است! و اگر نکند، می گویند کافر است و بی دین!
 لذا نباید بر حمد و ثنای مردم اعتنا کرد و جز از خداوند نباید از کسی ترسید.
پس آنچه باشید که دوست دارید - شاد باشید، مهم نیست که این شادی چگونه قضاوت شود.