نقد انیمیشن والاس و گرومیت

والاس و گرومیت: انتقام پنگوئن اثری دوست داشتنی از نیک پارک است که لحظاتی خلاقیت توسط تکنولوژی به شرطِ اختراع را به کودکان آموزش می‌دهد. این خلاقیت که در راستای بهبودِ احوالاتِ زندگی بوده و لطمه‌ای به ماهیتِ انسانیِ اخلاق وارد نمی‌سازد، از چرخ‌دهنده‌هایی تشکیل شده که احساساتِ انسان را به بلوغ می‌رسانند. بلوغی که کودکِ امروزی با دست و پنجه‌نرم کردن در فضای مجازی به شکلِ ایده‌آلی از خواسته‌ی معاندین می‌رسد. همانطوری که در یادداشت‌های قبلی به آن اشاره کردم، انیمیشن (پویانمایی) خاصیتش نفوذِ باورپذیرتر و سرگرم‌کننده‌تر در ذهنِ بیننده است. این فکت هرگاه با تنوعِ تکنیک‌های در آن همراه شود از میزان متفاوتی برخوردار خواهد بود. مثلا در تکنیکِ استاپ‌موشن مخاطبِ عام عمدتاً درگیرِ فُرمِ قصه خواهد شد و توجهِ کم‌تری به تکنیکِ در آن دارد. مشخصاً در «والاس و گرومیت: انتقام پنگوئن» بیننده شاهدِ نوعِ خمیری – اسباب‌بازیِ یک پویانمایی است که قطعاً فُرمِ قصه‌ی آن چالشی میانِ اخلاق و دیگر باورهای احساسی بشر ایجاد می‌کند. از شکلِ برخورد انسان و نوآوری‌هایش، که با اختراعِ یک رباتِ همه‌کاره به عنوانِ باغچه‌بان ظاهر می‌شود، با حیوانِ خانگی گرفته تا پوششی که یک پرنده در ماهیتِ انسانی و انتقام به خود می‌گیرد. اولین فکت لحظه‌ای است که پرنده خود را پشت میله‌های زندان احساس می‌کند که با نگاهی به حوضِ سرگرمی برای دیگران شروع می‌شود و...
برای مطالعه‌ی کامل متن از لینک زیر استفاده کنید.
https://longtake.ir/mag/?p=25530
برای مشاهده‌ی ویدئوی مرتبط از لینک زیر استفاده کنید.
https://aparat.com/v/hiugwg1