شعر گوته برای حضرت حافظ:

شعر گوته برای حضرت حافظ:

تو بزرگی؛ چه، تو را نقطه ی پایانی نیست /
بی سرآغازی نیز، قرعه فال به نام تو زدند. /
شعر تو دوارست، همچنان ستاره سیارست، /
مطلع و مقطع آن یکسان ست /
و آنچه در فاصله این دو همی هست عیان / عین آنست که در اول و در پایان ست.
تو همان چشمه ی شعری که روان ست از آن / نغمه شوق و سرور همچو موج از پس موج/ .../ غزلی دلکش از سینه تو می تراود بیرون/ و گلویت که عطشناک مدام جرعه ای می طلبد / و دلی داری نیک که پراکنده کند مهر و صفا.
گو جهان یکسره ویران گردد/ حافظا با تو و تنها با تو/ خواهم اکنون به رقابت خیزم/ شادی و رنج از آن ما باد/ این دو همزاد و شریک/ عشق ورزی و باده نوشی نیز/ فخر من باد و هستی من باد.
اینک ای شعر بپا کن شرری!/گشتِ ایام ندارد اثری/ هر زمان تازه تری... گوته