ای جانِ جان، نهان زِ نظر، ای رازِ گم‌شده در سحر!

ای جانِ جان، نهان زِ نظر، ای رازِ گم‌شده در سحر!
ای مهرِ پنهان پشتِ حجاب، وی نورِ تابان بی‌اضطراب!

چون نای در نغمه‌ی بی‌صدا، چون اشک در چشمِ شب زِ جفا،
چون رود، جاری به وادیِ درد، چون باد، پنهان ولی بی‌گُرد.

ای عدلِ گم‌گشته در روزگار، ای مُلکِ ویران تو را انتظار!
کی از پسِ پرده سر برکشی؟ کی بر جهان، نور خود پَرکشی؟