روزی مردی خدمت امام جعفر صادق علیه السلام رفت و عرض کرد:

روزی مردی خدمت امام جعفر صادق علیه السلام رفت و عرض کرد:
ای پسر رسول خدا، خدا را برایم ثابت کن.
امام به او فرمود: آیا تا به حال به مسافرت رفته ای؟
مرد عرض کرد: بلی، امام فرمود: سوار کشتی شده ای؟
مرد گفت: بلی
امام فرمود: آیا تا به حال اتفاق افتاده که کشتی شما
غرق شود و کشتی دیگری برای نجات شما موجود نباشد و
تو نیز شنا بلد نباشی که بتوانی خودت را نجات دهی؟
مرد گفت: بلی.
امام فرمود: آن موقع به چه چیز امید داری؟
مرد عرض کرد: وقتی از همه جا مایوس و نا امید می شدم و
می فهمیدم که دیگر کسی نیست که مرا نجات دهد ته قلبم
نوری می تابید و امیدوار می شدم که دستی از غیب بیرون آید و مرا نجات دهد.
امام لبخندی زد و فرمود: همان نیرویی که امیدوار بودی تو را نجات دهد
در حالی که هیچ وسیله ای برای نجات تو باقی نمانده بود،
همان خداست که در نا امیدی ها و بلاها به داد انسان می رسد و او را نجات می دهد.