فیبرومها تودههای عضلانی هستند و منشاء آنها بافت عضلانی
فیبرومها تودههای عضلانی هستند و منشاء آنها بافت عضلانی رحم است
فیبرومها تودههای عضلانی هستند و منشاء آنها بافت عضلانی رحم است. حدود 95 درصد موارد این تودهها خوشخیم هستند و درصد بدخیمی در آنها خیلی کم است، اما این تودههای خوشخیم گاهی مشکلاتی برای خانمها ایجاد میکنند.
شیوع فیبروم رحمی بین جمعیت زنان زیاد است و در خانوادههایی که مادر یا خواهر فیبروم دارند، احتمال اینکه سایر خانمهای هم ژنتیک با آنها فیبروم داشته باشند، زیاد است. با افزایش سن یعنی بعد از 45 سالگی نیز میزان شیوع افزایش پیدا میکند. البته در بعضی از خانمها رشد فیبروم از سن بلوغ شروع میشود.
فیبرومها چند نوع هستند؟
فیبرومها انواع و اندازههای مختلف از چند میلیمتری و منتشر تا فیبرومهای بسیار بزرگ دارد. فیبرومهای منتشر ممکن است باعث بزرگی رحم شود. گاهی هم فیبروم بزرگ است و باعث نامتقارن شدن رحم میشود. حتی در معاینه ممکن است تودههای داخل شکم بهدست بخورد. فیبرومها در قسمتهای مختلف رحم رشد میکنند.
1. فیبرومهایی که در لایه بیرون رحم قرار دارند. اگر اندازه این فیبرومها از 5-4 سانتیمتر بیشتر شود، بیمار ممکن است احساس درد و سنگینی در لگن داشته باشد ولی این نوع از فیبروم باعث افزایش خونریزی نمیشود.
2. فیبرومهایی که در لابلای عضلات رحم رشد میکنند. هر چقدر فاصله این فیبرومها به مخاط رحم نزدیکتر باشد، احتمال افزایش خونریزی بیشتر خواهد شد.
3. فیبرومهایی که درست زیر مخاط رحم قرار دارند. این فیبرومها «ساب موکوس» نام دارند و معمولا با خونریزیهای شدید، درد زیاد هنگام عادت ماهانه و لکهبینی همراه هستند.
علامت فیبرومها چیست؟
در معاینه و شرححال، بیماران اغلب از خونریزی زیاد، درد شدید هنگام عادت ماهانه، لکهبینی و گاهی هم بزرگی شکم شکایت دارند، ولی برای تشخیص قطعی فیبروم سونوگرافی و گاهی هم امآرآی کمککننده است. در سونوگرافی تعداد، ابعاد و مکان فیبروم تشخیص داده میشود.
کدام فیبروم خطرناک است؟
بعضی از فیبرومهای رحمی ممکن است رشد ثابتی داشته باشند و ماهها و سالها تغییری در آنها ایجاد نشود، اما بعضی از فیبرومها رشد قابلملاحظهای دارند. معمولا این روند رشدی پزشکان را از این بابت که احتمال بدخیمی مطرح باشد، نگران میکند و چنین بیمارانی باید خیلی دقیقتر تحت کنترل قرار گیرند.
نحوه کنترل فیبروم
گاهی فیبروم آنقدر بیعلامت است که بیمار اصلا به پزشک مراجعه نمیکند و فقط در سونوگرافی بهطور اتفاقی کشف میشود. معمولا این بیماران هم بعد از کشف فیبروم بهتر است پیگیری شوند، مثلا هر 6 ماه تا یک سال یکبار برای انجام سونوگرافی مراجعه کنند. البته سونوگرافیهای قبلی هم باید موجود باشد. اگر فیبروم ناگهان رشد سریعی پیدا کرد، حتما باید با جراحی برداشته و به آزمایشگاه پاتولوژی یا آسیبشناسی فرستاده شود.
فیبرومهای بزرگ مشکلساز هستند
موارد دیگری که ممکن است فیبروم برای بیمار مشکلساز شود، بزرگی زیاد ( به شکل توده لگنی که ممکن است شبیه بارداری 4ماهه باشد) و دردهای شدید و فشار لگنی، فشار روی مجاری و حالبهای ادراری، فشار روی روده و اشکال در دفع مزاجی و خونریزی زیاد و غیرقابلکنترل است، به نحوی که بیمار را دچار کمخونی میکند. درمان چنین فیبرومهایی خارج کردن آنهاست.
وقتی فیبروم باعث خونریزی میشود با عمل هیستروسکوپی یعنی با دوربین وارد رحم میشوند و فیبروم تراشیده و برداشته میشود.
فیبرومهایی که خارج از حفره رحم و مشکلساز هستند باید با عمل لاپاراسکوپی(باز کردن دیواره شکم) برداشته شوند. اگر اندازه قابلملاحظه نباشد و فیبروم در دسترس باشد میتوان با عمل لاپاراسکوپی آن را خارج کرد.
فیبرومها تودههای عضلانی هستند و منشاء آنها بافت عضلانی رحم است. حدود 95 درصد موارد این تودهها خوشخیم هستند و درصد بدخیمی در آنها خیلی کم است، اما این تودههای خوشخیم گاهی مشکلاتی برای خانمها ایجاد میکنند.
شیوع فیبروم رحمی بین جمعیت زنان زیاد است و در خانوادههایی که مادر یا خواهر فیبروم دارند، احتمال اینکه سایر خانمهای هم ژنتیک با آنها فیبروم داشته باشند، زیاد است. با افزایش سن یعنی بعد از 45 سالگی نیز میزان شیوع افزایش پیدا میکند. البته در بعضی از خانمها رشد فیبروم از سن بلوغ شروع میشود.
فیبرومها چند نوع هستند؟
فیبرومها انواع و اندازههای مختلف از چند میلیمتری و منتشر تا فیبرومهای بسیار بزرگ دارد. فیبرومهای منتشر ممکن است باعث بزرگی رحم شود. گاهی هم فیبروم بزرگ است و باعث نامتقارن شدن رحم میشود. حتی در معاینه ممکن است تودههای داخل شکم بهدست بخورد. فیبرومها در قسمتهای مختلف رحم رشد میکنند.
1. فیبرومهایی که در لایه بیرون رحم قرار دارند. اگر اندازه این فیبرومها از 5-4 سانتیمتر بیشتر شود، بیمار ممکن است احساس درد و سنگینی در لگن داشته باشد ولی این نوع از فیبروم باعث افزایش خونریزی نمیشود.
2. فیبرومهایی که در لابلای عضلات رحم رشد میکنند. هر چقدر فاصله این فیبرومها به مخاط رحم نزدیکتر باشد، احتمال افزایش خونریزی بیشتر خواهد شد.
3. فیبرومهایی که درست زیر مخاط رحم قرار دارند. این فیبرومها «ساب موکوس» نام دارند و معمولا با خونریزیهای شدید، درد زیاد هنگام عادت ماهانه و لکهبینی همراه هستند.
علامت فیبرومها چیست؟
در معاینه و شرححال، بیماران اغلب از خونریزی زیاد، درد شدید هنگام عادت ماهانه، لکهبینی و گاهی هم بزرگی شکم شکایت دارند، ولی برای تشخیص قطعی فیبروم سونوگرافی و گاهی هم امآرآی کمککننده است. در سونوگرافی تعداد، ابعاد و مکان فیبروم تشخیص داده میشود.
کدام فیبروم خطرناک است؟
بعضی از فیبرومهای رحمی ممکن است رشد ثابتی داشته باشند و ماهها و سالها تغییری در آنها ایجاد نشود، اما بعضی از فیبرومها رشد قابلملاحظهای دارند. معمولا این روند رشدی پزشکان را از این بابت که احتمال بدخیمی مطرح باشد، نگران میکند و چنین بیمارانی باید خیلی دقیقتر تحت کنترل قرار گیرند.
نحوه کنترل فیبروم
گاهی فیبروم آنقدر بیعلامت است که بیمار اصلا به پزشک مراجعه نمیکند و فقط در سونوگرافی بهطور اتفاقی کشف میشود. معمولا این بیماران هم بعد از کشف فیبروم بهتر است پیگیری شوند، مثلا هر 6 ماه تا یک سال یکبار برای انجام سونوگرافی مراجعه کنند. البته سونوگرافیهای قبلی هم باید موجود باشد. اگر فیبروم ناگهان رشد سریعی پیدا کرد، حتما باید با جراحی برداشته و به آزمایشگاه پاتولوژی یا آسیبشناسی فرستاده شود.
فیبرومهای بزرگ مشکلساز هستند
موارد دیگری که ممکن است فیبروم برای بیمار مشکلساز شود، بزرگی زیاد ( به شکل توده لگنی که ممکن است شبیه بارداری 4ماهه باشد) و دردهای شدید و فشار لگنی، فشار روی مجاری و حالبهای ادراری، فشار روی روده و اشکال در دفع مزاجی و خونریزی زیاد و غیرقابلکنترل است، به نحوی که بیمار را دچار کمخونی میکند. درمان چنین فیبرومهایی خارج کردن آنهاست.
وقتی فیبروم باعث خونریزی میشود با عمل هیستروسکوپی یعنی با دوربین وارد رحم میشوند و فیبروم تراشیده و برداشته میشود.
فیبرومهایی که خارج از حفره رحم و مشکلساز هستند باید با عمل لاپاراسکوپی(باز کردن دیواره شکم) برداشته شوند. اگر اندازه قابلملاحظه نباشد و فیبروم در دسترس باشد میتوان با عمل لاپاراسکوپی آن را خارج کرد.
- ۱.۹k
- ۲۰ آبان ۱۳۹۶
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط