این عکس بهم آرامش میده. احساس میکنم پشتم گرمه. پشتمون گرم

این عکس بهم آرامش میده. احساس میکنم پشتم گرمه. پشتمون گرمه...
احساس میکنم این آدم میتونه چهارشنبه کما فی السابق معادلات رو تغییر بده.
ایمان دارم بهش.ایمان دارم به تیمی که کمترین بازی تدارکاتی رو داشت،توپ و لباس مناسب نداشت اما قهرمان آفریقا رو فلج کرد. نود دقیقه دی ماریا،هیگواین،لاوتزی و آگوئرو رو ناکام گذاشت. بازیکنانی که هرکدوم به تنهایی شاید قیمت نقل و انتقالشون به اندازه قیمت کل بازیکنان تیم ایران باشه.
کیروش نشون داد تفکر مربی چقدر میتونه تیم رو متحول کنه. حتی اگر امکانات زیادی نداشته باشه.حتی اگه شارلاتان های فوتبال وطنی با لباس منتقد بیان تو تلویزیون و تیم ملی رو به تمسخر بگیرن و روحیه تیم رو تضعیف کنن(آخ که این آقایون دانسته یا ندانسته چقدر شبیه به لاشخورهایی شدن که گرد شیر زخمی میگردن و زمین خوردنش رو انتظار میکشن تا دسته جمعی هجوم بیارن).
چه سخته بعد از جام جهانی رو نیمکت ایران نبینیمش. سخته مربی وطنی رو ببینیم که حتی الفبای فوتبال رو در حد باشگاهی نمیدونه اما ردای گشاد سرمربی تیم ملی رو بر تن میکنه.طبعاً به تنش زار خواهد زد. کاش فقط اون ردا زار بزنه...
فدراسیون هم گویا علاقه ای به نگه داشتن مربی مطرح نداره. اون ها هم مثل قبل بیشتر به دنبال شریک ن. یه همسفره ای که نونی بهم قرض بدن و به ریش فوتبال ایران بخندن. مگه نکردن؟ مگه اولین باره؟
کاش بتونیم ما هم معادله ای تغییر بدیم. فوتبال حق ماست. افتخار کردن به تیممون حق ماست.