.

.
در توبه مرا گفت که برگیر شرابی
ساقی تو که خود بیشتر از خلق خرابی !

این ماهی دلمرده در این برکه‌ی دلگیر
جز دوری آن ماه ندیده‌ست عذابی

من عارف دلتنگم ، یا زاهد دلسنگ؟
هر روز نقابی زده ام روی نقابی

یک عمر ملائک همه گشتند و ندیدند
در نامه‌ی اعمال منِ مست صوابی

ساقی! همه بخشوده ی یک گوشه‌ی چشمیم
آنجا که تو باشی چه حسابی؟ چه کتابی؟