اپیزود پنجم : ما از پوست یکدیگر ساخته شدهایم

رؤیاهام واقعی‌تر از بیداری شدن.
دیشب خودم رو دیدم. تو یه بدن دیگه. با صدایی غریبه.
داشتم با همون چشم‌ها نگاهش می‌کردم. چشم‌های احسان.
ولی قرن عوض شده بود. ما لباس‌های عجیبی تن داشتیم. اون یه خال روی شکمش بود... همونی که هنوز هست.
من فریاد زدم، درست وقتی احسان – یا شاید هم کسی شبیهش – توی آتیش سوخت...

دیگه فرق بین رؤیا و واقعیت رو نمی‌فهمیدم.
تو بیداری، احسان قوی و مطمئن بود.
تو خواب‌هام، می‌دیدم بارها توی دوره‌های مختلف زندگی کردیم. با هم.
گاهی توی جنگ،
گاهی توی تیمارستان،
گاهی توی یه آپارتمان مدرن توی ۲۰۴۸.
هر بار یه‌جور جدید عاشقش می‌شدم.
و هر بار... ازم دور می‌شد.
یا من می‌مُردم، یا اون می‌سوخت.
اون شب احسان دیر رسید. عصبی بود. پیراهنش خونی بود.
گفتم: «چی شده؟»
فقط گفت:
– «یه نفر برگشته... نباید برمی‌گشت.
کسی که تو زندگی قبلی‌مون باعث شد تو رو از دست بدم.»
همین‌که گفت، زنگ در خورد.
صداش ظریف بود. زنانه.
و وقتی درو باز کردم، زنی جلوی در بود.
موی کوتاه، چشم‌های خاکستری، قد بلند، عطر تند فرانسوی.
– «سلام، احسان. هنوز منو یادت میاد؟»
احسان خشکش زد.
– «نسرین...»
نسرین وارد شد. مثل زهر.
همه‌چیزش با ما فرق داشت. خیلی آگاه‌تر، خیلی سردتر.
نگام کرد. لبخند زد. یه‌جوری که انگار ازم گذشته. گفت:
– «فکر کردی فقط شما دوتا توی این بازی گیر افتادین؟
منم اون زندگی رو یادتونه؟ پاریس ۱۹۲۱؟
من زنت بودم.
و تو، امید... تو اون‌جا هم معشوقش بودی.
و این بار نمی‌ذارم دوباره همه‌چیز رو خراب کنید.»
اون شب، توی اتاق، احسان سکوت کرده بود. مثل یه حیوان زخمی.
من لب‌هام رو گذاشتم روی گردنش. زمزمه کردم:
– «نزار این زن بین ما بیاد... اگه لازمه، شکنجه‌م کن، ولی ترکم نکن.»
با چشمای سرخ گفت:
– «می‌خوای بدونی من چه‌قدر می‌تونم دوستت داشته باشم؟
پس امشب درد رو بپذیر.
تا بدونی عشق من تا کجا می‌ره.»

«ادغام»

با طناب پارچه‌ای دست‌هامو بست به میله‌ی تخت.
توی چشم‌هام نگاه کرد. دستشو گذاشت روی قلبم.
– «قول بده باهام بمونی... حتی اگه زخمی‌ت کنم.»
– «قول می‌دم...»
اول نوازش بود. بعد فشار. بعد گازهای آرام، روی سینه‌هام، گردنم، روی ران‌هام.
بعد با شلاق چرمی کوچیک ضربه زد. نه محکم، ولی تیز.
هم‌زمان بدنمو لمس می‌کرد. می‌بوسید. انگار داره منو از نو خلق می‌کنه.
صدای ناله‌هام بالا رفت. اشک تو چشم‌هام جمع شده بود، نه از درد، از میل شدید به اینکه مالک‌ش بشم.
احسان وارد شد. آروم، عمیق، با چنگ زدن به پهلوهام.
تنم می‌لرزید، ولی نمی‌خواستم این لرزش تموم شه.
لب‌هامو گاز گرفت. از لای دندوناش گفت:
– «با تو دارم توی زمان می‌جنگم.
و اگه بازم عاشق یکی دیگه بشی،
می‌کشم‌ت...
و باز برمی‌گردم...
و باز می‌کشم‌ت...
تا بفهمی که فقط منی که می‌تونم دوستت داشته باشم، اینطوری.**

🔮 اپیزود بعدی چه میشه؟

در اپیزود ششم:

نسرین شروع به بازی با ذهن امید می‌کنه؛ می‌گه حقیقت احسان خیلی تاریک‌تر از چیزیه که فکر می‌کنه.

امید درمیابه شاید خودش هم آدم "خوبی" نبوده تو زندگی‌های قبلی.

احسان به مرحله‌ای از خشونت و وسواس می‌رسه که دیگه فقط عاشق نیست — وابسته، خطرناک، مرزی.

یک صحنه‌ی جنسی–روانی در حضور نسرین اتفاق می‌افته؛ حالتی شبیه قدرت‌نمایی یا تملک.

ادامه دارد...







#رمان
#عاشقانه
#بی_ال
#ایرانی