پارت ۵
خانواده ها میگفتن چون ۱۷ سالشه قبول نمی کنیم خب فقط درخواست ندین !
مثل همیشه تمام وجودمو بغض گرفت چشام از اشک ها تار شدن اما خب که چی همیشه قراره گریه کنم ؟ نامه محکم بستم به سمت سالن غذا خوری برگشتم الان فعلا خاله هه جین مهمه فک کنم بازم منو تنبیه کنه ، اروم سمت میز رفتم نشستم
سوجین : چی شد یونا ؟ خبری بود
بدون اینکه سرمو بالا ببرم شونه ای بالا انداختم
سوجین : این یعنی چی ؟ خبری نبود نه ؟
یونا : ایهیم مثل همیشه حالا تو چرا ناراحتی ؟ من قبول نشدم که برام مهم نیست !
سوجین : پس چرا ناراحتی
یونا : چون سر یه میز با تو نشستم اه چرا هعی پشت هم سوال میکنی میشه بدونم هه وون و بچه های گروهمون کجان ؟
سوجین : بچه ها رفتن پیش خاله می ران تا راضیش کنن فردا و شب نشینی بگیریم
یونا : جدی میگیی ؟ پس توعم برو پیششون دیگ
سوجین : یونا واقعا رو نروی خب نشستم دیگ اه اگ راست میگی خودت برو
یونا : یجوری حرف میزنی انگار من دختر خاله هه جینم که بهم چیزی نگه خوبه میدونی باهام لجه
سوجین با حالتی عصبی بلند شد و رفت ، یسری اوقات واقعا خونه برام دلگیر میشد مخصوصا وقتی مجبور بودم خونه صداش کنم من توی رز هاوس با ۱۵۰ تا بچه هم سن سال و کوچیک تر هم خونه بودم اما فقط من بودم که به دلیل سنم قبول نمیشدم چرا ؟ دو گروه دیگ بودن که هم سن من بودن اما هرسال فقط گروه ما بابت سن تحقیر میشد وقتی نگاه بچه های دیگ می کنم دلم می خواد جای اونها باشم مثل اون گروه ۸ ساله که خیلی راحت هر هفته یکیشون به سرپرستی گرفته میشه اما خب فک کنم دیگ از من گذشته اگر تا سال بعد انتخاب نشم برای همیشه بی خانواده میمونم ! حتی فکر کردن بهش هم واسم دردناک بود بچه ها با چهره هایی شاد و خندون که نشون دهنده رضایتشون بود اومدن و نشستن
یونا : چی شد خاله قبول کرد ؟
مثل همیشه تمام وجودمو بغض گرفت چشام از اشک ها تار شدن اما خب که چی همیشه قراره گریه کنم ؟ نامه محکم بستم به سمت سالن غذا خوری برگشتم الان فعلا خاله هه جین مهمه فک کنم بازم منو تنبیه کنه ، اروم سمت میز رفتم نشستم
سوجین : چی شد یونا ؟ خبری بود
بدون اینکه سرمو بالا ببرم شونه ای بالا انداختم
سوجین : این یعنی چی ؟ خبری نبود نه ؟
یونا : ایهیم مثل همیشه حالا تو چرا ناراحتی ؟ من قبول نشدم که برام مهم نیست !
سوجین : پس چرا ناراحتی
یونا : چون سر یه میز با تو نشستم اه چرا هعی پشت هم سوال میکنی میشه بدونم هه وون و بچه های گروهمون کجان ؟
سوجین : بچه ها رفتن پیش خاله می ران تا راضیش کنن فردا و شب نشینی بگیریم
یونا : جدی میگیی ؟ پس توعم برو پیششون دیگ
سوجین : یونا واقعا رو نروی خب نشستم دیگ اه اگ راست میگی خودت برو
یونا : یجوری حرف میزنی انگار من دختر خاله هه جینم که بهم چیزی نگه خوبه میدونی باهام لجه
سوجین با حالتی عصبی بلند شد و رفت ، یسری اوقات واقعا خونه برام دلگیر میشد مخصوصا وقتی مجبور بودم خونه صداش کنم من توی رز هاوس با ۱۵۰ تا بچه هم سن سال و کوچیک تر هم خونه بودم اما فقط من بودم که به دلیل سنم قبول نمیشدم چرا ؟ دو گروه دیگ بودن که هم سن من بودن اما هرسال فقط گروه ما بابت سن تحقیر میشد وقتی نگاه بچه های دیگ می کنم دلم می خواد جای اونها باشم مثل اون گروه ۸ ساله که خیلی راحت هر هفته یکیشون به سرپرستی گرفته میشه اما خب فک کنم دیگ از من گذشته اگر تا سال بعد انتخاب نشم برای همیشه بی خانواده میمونم ! حتی فکر کردن بهش هم واسم دردناک بود بچه ها با چهره هایی شاد و خندون که نشون دهنده رضایتشون بود اومدن و نشستن
یونا : چی شد خاله قبول کرد ؟
- ۱۱۶
- ۲۵ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط