*** آهویِ طبع ***

*** آهویِ طبع ***

راز چون گنج است , پنهان بایدش .
اندرونِ سینه , زندان بایدش .

اینچنین زندانیِ پر جست و خیز .
کُنده و زنجیرِ چندان بایدش .

هرکه خورد ازسفره و خوانی نمک .
حُرمتِ مِلح و نمکدان بایدش .

در سپنجِ زندگی , بی رنگ وریب .
بر وفا و عهد و پیمان بایدش .

عالِمِ پر ادّعا را , تو بگو .
بهره مند از اوجِ وجدان بایدش .

ساحتِ گلبرگِ گل هم , بی گمان.
شبنمی زیبا چو باران بایدش .

هرکسی در هجرِ یاری دلربا .
صبرِ آن یعقوبِ کنعان بایدش .

گر خطایی سر زد از هر بنده ای .
نادم و سر در گریبان بایدش .

بهرِ آن یوم الجزایِ محشری .
تار و هم پودی هراسان بایدش .

دل بُوَد چون طائری اندر قفس .
بهرِ جولان , شوق و امکان بایدش .

از غم و اندوهِ این نخجیرگاه .
گاه گاهی , باغ و بستان بایدش .

هرکسی که زاده شد , بی قید و شرط .
خونبها مرگ است و تاوان بایدش .

زیرِ پتکِ سرگرانِ چرخِ دون .
در شکیبایی , چو سندان بایدش .

کلبه یِ احزانِ ما بالطفِ حق .
عاقبت روزی گلستان بایدش .

ضامنِ آهویِ طبعت را عظیم .
سرور و شاهِ خراسان بایدش .

در پناهِ ایزد و قرآن و دین .
سرفراز از عشق و ایمان بایدش .
+++++++++++++++++++++++++++++
شاعر = عبدالعظیم عربی از سربندر
و ماهشهر