من آدمی نیستم که از رفتن کسی ناراحت شم و گریه کنم، خودمو

من آدمی نیستم که از رفتن کسی ناراحت شم و گریه کنم، خودمو اذیت کنم، افسرده شم؛ نه من همچین آدمی نیستم، شاید قبلا بودم ولی الان نه!
منِ امروز خیلی با منِ چند سال پیش فرق داره، این من نه از رفتن کسی ناراحت نه از اومدن کسی خوشحال میشه، یه حالت همیشه خنثی داره!
چون نمیخواد زندگیشو، حال خوبشو بخاطر بقیه خراب کنه خوب میدونه که چقد قوی و استواره، چقد دربرابر مشکلات قویِ و هیچی از پا درنمیارتش، پس نه چیزی براش مهمه نه کسی!
این من انقد خوبه که اگرم کسی رهاش کنه میشینه میخنده و به این فکر میکنه که چقد آدم روبه روش بی لیاقت بوده که رفته، چون این من هیچی کم نداره، آدمِ بدی نیست، بدی نکرده و نمیکنه، کم نمیزاره!
پس اگه این من رو رها کردید بدونید که آدمیو از دست دادید که حتی نمونه‌اشو پیدا نمیکنید!