My professor

My professor
Chapter:2
Part:48

سونگ کمی به خودش مسلط شد

سونگ: اون که حل شد بابا انقد پاپیچ اون نگعبان زبون نفهم شدم که میگرنش عود کرد ... آمبولانس اومد بردش و پستشو عوض کردن منم فشنگی موقع تعویض پست جئونو اوردم داخل ... درسته كهولت سن حواس پرتم کرده ولی هنوزم به کارایی ازم برمیاد ... هممون کنار هم انجامش دادیم


هیزل کف دستشو رو پیشونیش چسبوند

هیزل :وای خدایا شكرت ... تموم شد .....

سونگ با نگاه پر افتخاری به جئون که هنوز مشغول سخنرانی بود خیره شد ...

سونگ:آره ! ... واقعا تموم شد ... ما برنده شدیم! ... ده سال پیر شدما...کمرم زیر تهیه ی زایلازین خم شد، از هزار تا وزارتخونه تایید و امضا کوفت و زهر مار گرفتم تا قبول کنن عمده شو بهمون بدن ... ولی ارزششو داشت ...

هیزل لیوان شامپاین رو از لباش فاصله داد و لبخند زد:

هیزل :برای آزمایشگاه مدرسه؟

سونگ ابروهاشو بالا داد

سونگ: برای آزمایشگاه استاد جئون دیگه ...

لبخند دختر پاک شد ... گیج و منگ پرسید:

هیزل :آزمایشگاهه ... استاد جئون ؟! ... اما ...


جمله ی بعدیشو خورد و به زبون نیورد

« ما که از همچین ماده ای استفاده نکردیم »

دوباره مواد اولیه ی آمپولی که ساخته بودنو برای خودش مرور کرد اما هیچ ردی از زایلازین پیدا نکرد...اصلا توی آزمایشگاه جئون اونو ندیده بود ...


هیزل:عذر میخوام آقای سونگ ؟! شما مطمئنید که ... اسم ماده رو درست میگید؟


سونگ که تمام حواسش پیش سخنرانی باشکوه جونگ کوک بود موبایلشو از جیبش خارج کرد و گالریشو آورد

سونگ :ای بابا هیزل جان این وسط دنبال زیر بغل ماری؟!یه بطری بزرگه خبر مرگش کلی هم گیر اوردنش سخته... مگه این نیست؟

با دیدن عکس گیجی دختر دو برابر شد ... بطری های بزرگ با شیشه ی تیره حتی روحش هم از وجود همچین چیزی خبردار نبود

ادامه دارد....
لایک فراموش نشههه 🔪

#رمان #فیک #فیکشن