جشن سیزده بدر►

جشن سیزده بدر►
سیزده بدر سنت ایرانیان باستان به مناسبت پیروزی ایزد باران بر دیو خشک سالی اَپوش می‌باشد.
و از قبل از اُشو زرتشت (۱۸۰۰ قبل از میلاد) مرسوم بوده چنانچه در کتاب "از نوروز تا نوروز" پژوهش و نگارش آقای کوروش نیکنام صفحه ۴۱- و ۴۲ آمده سیزدهم روز از ماه فروردین، تیر یا تِشتَر نام دارد.
ایزد تیر یا تشترکه در اوستا، یَشتی هم به نام آن وجود دارد ایزد باران است و در باور پیشینیان پیش از آشو زرتشت برای این که ایزد باران در سال جدید پیروز شود و دیو خشک سالی نابود گردد باید مردمان در نیایش روز تیر ایزد از این ایزد یاد کنند و از او در خواست باریدن باران نمایند در ایران باستان پس از برگزاری مراسم نوروزی سیزدهم که به ایزد باران تعلق داشت مردم به دشت و صحرا و کنار جویبارها می‌رفتند و به شادی و پایکوبی می‌پرداختند و آرزوی بارش باران را از خداوند می‌نمودند. ایرانیان از بامداد روز سیزدهم فروردین ماه، سفره نوروزی را بر می‌چینند، خوردنی‌ها و مقداری آجیل و شیرینی‌های باقی مانده در سفره نوروز را با خود به طبیعت می‌برند
و سبزه‌های موجود در سفره را با خود برمی‌دارند و به دشت و صحرا و کنار چشمه‌ها یا آب‌های روان می‌روند.سبزهٔ خود را در کنار جویبارها به آب روان می‌سپارند و آرزو می‌کنند که سالی پربرکت و خرم داشته باشند.
تا پسین آن روز را بیرون از خانه هستند و در طبیعت و میان سبزه و صحرا به شادمانی می‌پردازند.
تـــوضیـح:
(در اسطوره‌های ایرانی، ایزد باران همواره بصورت اسبی با دیو خشک سالی که دیواپوش نام دارد در جنگ و مبارزه است و اگر تیر ایزد پیروز شود، باران می‌بارد و چشمه‌ها می‌جوشند و رودها روان می‌گردند و سرسبزی را به ارمغان می‌آورند.)
چنانچه اشاره شد این مراسم از پیش از زمان زرتشت درایران باستان مرسوم بوده است. که قدمت آن به بیش از ۳۸۰۰ سال می‌رسد که بسیار دیرینه تر از جشن پوریم می‌باشد.
جشن «سیزده‌بدر»، نخستین تیرروز سال و آغاز کشاورزی در سال نو. آیین نخستین روز کشت‌ وکار با گرد آمدن در زمین زراعی و آرزوی بارش باران و فرارسیدن سالی خوب و خرم می‌‌باشد.
(سیزده بدرتان را با شادی و شادمانی سپری کنید)