منِ جدید! تولدم مبارک🥹

«پنج سال پیش، در کوچه‌پس‌کوچه‌های مجازیِ “ویسگون”، نوجوانی بودم در جست‌وجوی معنا. در آن روزهای چهارده‌سالگی، چشم‌دوخته بودم به رفیقی که هجده‌ساله بود؛ غرق در رؤیای بلوغ، فکر می‌کردم هجده سالگی یعنی رسیدن به ساحلِ رهایی؛ یعنی پایانِ تمامِ حصارها.

حالا، در آستانه پانزده روز مانده به تولد هجده‌سالگی‌ام، به این فکر می‌کنم که زمان، چه بی‌هیاهو و چابک از میان انگشتانمان می‌لغزد. هم‌بازی‌های قدیمی‌ام دیگر قد کشیده‌اند؛ نه فقط در قامت، که در کلام و رفتار، چنان صیقل خورده‌اند که گویی در کارگاهِ بی‌رحمِ زمان، به تندیس‌هایی باشکوه بدل شده‌اند.
و چقدر حقیقتِ تلخ و شیرینِ هستی، همین است که «هیچ‌چیز ماندگار نیست».

به یاد می‌آورم اندوه‌هایی را که در چهارده‌سالگی، چون صخره‌ای ستبر در برابرِ نگاهِ کوچکم قد علم کرده بودند و گمان می‌کردم راهی به سوی فردایشان نیست. حالا، از آن روزها پنج سال گذشته است و من می‌بینم که آن «مخمصه» هم فقط نقطه‌ای در مسیرِ بی‌انتهای عمر بود.
گاهی که از کنارِ آن باشگاهِ قدیمی رد می‌شوم، جایی که توپ‌های والیبال، شاهدِ خنده‌های بی‌دغدغه‌ی کودکی‌ام بودند، غمی غریب تمامِ جانم را در بر می‌گیرد. دلم برای آن پیوندِ ساده با رفیقِ قدیمی‌ام تنگ می‌شود؛ دوستی‌ای که در تلاطمِ دعواها و آشتی‌ها، امن‌ترین پناهگاهم بود. حالا اما، انگار یاد گرفته‌ام که دلبستگی‌ها را به دستِ باد بسپارم.
گاهی به برنامه‌ای که روزگاری “خانه‌ی امن” روحم بود پناه می‌برم؛ آنجا هم همان دلتنگیِ گنگ و شیرینِ گذشته، سینه می‌فشارد. حسی که نامی ندارد، جز اشتیاقِ بازگشت به روزگاری که هنوز «شدن» را تجربه نکرده بودیم.

می‌دانم که چند سالِ دیگر، همین لحظاتِ امروز را هم با بغضی در گلو به یاد خواهم آورد و با حسرتی عاشقانه خواهم گفت: “کاش…”.

و چه زیباست که زندگی، همین پیوندِ مدامِ «بودن» و «دلتنگ شدن» است.»
تولدت مبارک من عزیز!