امشب ازاسمان دیده ی تو

امشب ازاسمان دیده ی تو
روی شعرم ستاره می بارد
درسکوت سپید کاغذها
پنجه هایم جرقه می کارد


شعردیوانه ی تب الودم
شرمگین ازشیار خواهش ها
پیکرش را دوباره می سوزد
عطش جاودان اتش ها


اری اغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه ناپیداست
من به پایان دگرنیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست



ازسیاهی چراحذر کردن
شب پرازقطره های الماس است
انچه ازشب بجای می ماند
عطرسکراور گل یاس است


اه بگذار گم شوم درتو
کس نیابد زمن نشانه ی من
روح سوزان اه مرطوبت
بوزد برتن ترانه ی من


اه بگذار زین دریچه ی باز
خفته در پرنیان رویاها
باپر روشنی سفر گیرم
بگذرم ازحصاردنیاها


دانی اززندگی چه می خوام
من توباشم ...تو...پای تا سرتوووووووووووو
زندگی گرهزار باره بود
باره دیگر ...تو....باردیگر توووووووووووووو


انچه درمن نهفته دریایی است
کی توان نهفتنم باشد
باتو زین سهمگین توفان
گاش یارای گفتنم باشد


بس که دلبریزم ازنو,می خواهم
بدو در میان صحراها
سربکوبم به سنگ کوهستان
تن بکوبم به موج دریاها


بس که لبریزم ازتو,می خواهم
چون غباری زخود فرو ریزم
زیرپای تو سرنهم ارام
به سبک سایه تو اویزم


اری اغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه ناپیداست
من به پایان دگرنیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست





تقدیم به شما دوستان فرهیخته ای عزیزم