به کجا داریم می رویم.

به کجا داریم می رویم.
دیروز عصر برای خرید به بازار رفته بودیم. مغازه دار خانمی میان سال و محترم بود. جوانی در مغازه را باز کرد و با حالت تهدید گفت: چرا مغازه را نمی بندید؟ مگر نمی دانید اعلام شده اعتراضات است و رفت؟ خانم فروشنده گفت شرم هم نمی کنند با کسب و کار مردم چکار دارند؟ آزادی مردم را با تهدید سلب می کنند بعد شعار زن ازادی زندگی می دهند؟ من یک زنم یک مادر؛ باید خرج خانه را در بیاورم اجاره بدهم؟
بعد به آرامی گفت یادش بخیر انقلاب ۵۷ همه مردم با جان و دل و عشق در تظاهرات شرکت می کردند شعارها همه زیبا و انسانی بود؛ استقلال آزادی .. و روبروی مردم ارتش شاه با توپ و تانک و مسلسل های جنگی.
حالا این مثلا معترضین با زور و تهدید و ارعاب می خواهند مردمی که اکثریت حاضر به شرکت در اغتشاش های زشت‌ و غیر اخلاقی آنها نیستند را وادار کنند ولی مردم همکاری نمی کنند. معلوم است عاقبت اینها چیست؟ شکست و خفت و خواری.
من جانم را می دهم و نمی بندم مثل همه این مغازه داران. نگاه کردم تصویر دو فرزند شهید در کنار همسر مرحومش روبرویش بود.
بله این شیر زنان و شیر مردان و دلاوران مدافع ایران عزیز تا پای جان برای دفاع از استقلال آزادی و جمهوری اسلامی ایستاده اند. گفتیم درود بر شرف غیرت شما مادر شهید. شما تاج سر همه ما هستید. قطره های اشک بر گونه هایش چکید. نگاهی به تصویر فرزندانش و همسر مرحومش کرد. قلب ما هم ترکید و اشک جاری شد.... بله این ها صاحبان اصلی کشور هستند.