من کلا کمک یارم هوش مصنوعیه و این با چانه وقتی اعتراف میکنه البته اعضا هم هستن توش

یه روز زیبا در شهربازی، با تمام احساساتِ ناب و لحظاتِ طلایی.

بودند یا نبودند، تو یه شهرِ پر از نور و زنگ و بوق، یه گروه دوست داشتنی از جوانان زندگی می‌کردند. همه‌شون هنرمند بودند، ولی مهم‌تر از همه، یه تیم بودند. دوستی‌شون مثل یه آهنگ بود که هر بار گوش می‌دادی، دلت می‌خواست دوباره بشنود.

یکی از اونها، چان بود – رهبر گروه، با صدایی که وقتی می‌خوند، همه ساکت می‌شدند. ولی الان صداش گیر کرده بود... تو ذهنش. چون یه حرف سنگین داشت که داشت قلبش رو فشار می‌داد.

و اون حرف، درباره او بود.
او که همیشه کنارش بود، بدون اینکه حتی یه کلمه بگه.
او که وقتی می‌خندید، همه می‌خندیدند.
او که چان دوستش داشت. خیلی پیش از اینکه متوجه بشه.

امروز تصمیم گرفته بودند بریین شهربازی. بعد از یه دوره خیلی سخت از رکوردینگ و تمرین، همه نیاز داشتن به یه روز استراحت و خنده.
لینو با حرکاتش همه را می‌خنداند.
ای ان مثل یه مدیر کوچیک خانواده، دقت می‌کرد همه چیز به خوبی پیش بره.
هان مثل همیشه هوش منطقی گروه بود – مثلاً می‌گفت: "این خط دوباره طولانی میشه، بهتره برویم چایی بنوشیم."
چانگبین با چشماش می‌خوند همه را، بدون اینکه حرفی بزنه.
هیونجین با لبخندش، بهترین داروی استرس.
فیلیکس همیشه ماجراجوی گروه بود، اول می‌رفت سوار هر چیز سریعی.
و سونگمین، همونطور که همیشه بود، همراهِ خوبی برای همه.

اما چان، فقط یه نفر را دنبال می‌کرد.
او .

صبح شروع شد به خنده‌های بلند، غذاهای خیابانی، تاکسی‌های هوایی، چرخ گوشادی و زنجیرهای خنده که از دهان همه می‌آمد.
ولی چان هر لحظه، یه کم بیشتر اضطراب داشت.

وقتی رسیدن به چرخ گوشادی، تصمیم گرفت.
"تو می‌ری؟"
"آره. ولی تنها نمی‌رم."
"پس من با تو می‌رم."

همه دیگری رفتند سمت دیگه، چون فهمیدن که چان چیزی داره که می‌خواد بگه.

داخل کابین، زمان گرم شد.
آسمان آبی-صورتیِ غروب، نورهای رنگارنگ شهربازی، و صدای آرام موسیقی اطرافشان را گرفته بود.

چان نفس عمیقی کشید.

"من... می‌دونم شاید الان موقع خوبی نیست. ولی دیگه نمی‌تونستم نگهش دارم."

او نگاهش کرد.
"چیو؟"

"تو... تو یه چیزی هستی که من نمی‌تونم با کلمات توصیفش کنم. دوست دارم وقتی حرف می‌زنی، وقتی خندیدی، وقتی ناراحت می‌شی. تو یه قسمت از من هستی. و من دیگه نمی‌تونم فقط دوست بودنت رو تحمل کنم."

صامتی افتاد.
تنها صدای ضربان قلب‌های دو نفر.

بعد از چند ثانیه، او لبخند زد.

"واقعاً؟ من فکر می‌کردم تو همیشه خجالتی هستی. ولی من هم همین احساس رو دارم."

چان چشماش را بست و نفسی را رها کرد که گویی ساعتها نگه داشته بود.
لبخندی افتاد روی لب‌هایش. گرم، صادق، واقعی.

کابین به آخرین نقطه رسیده بود.
زمین زیر پا شروع به تکان خوردن کرد.

چان گفت: "می‌دونی چی؟ الان یه شعر می‌تونست تشکیل بده."
او خندید: "یا یه آهنگ."

و وقتی بیرون اومدن، گروه همه منتظر بودن.
هان فوری پرسید: "چی شد؟"
فیلیکس با لبخند گفت: "معلومه دیگه!"
ای ان فقط گفت: "خوشحالم."

و لینو با دست به هوا گفت: "بالاخره!"

شهربازی همچنان زنده بود.
نورها می‌درخشیدند، موسیقی می‌خواند، و قلب دو نفر بالاخره با هم هماهنگ شده بود.