بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت سوم :
و از سویی دیگر، سدی برای رشد خود و طرف مقابل نگردند.
اذن شوهر : در مقوله‌ اذن شوهر برای خروج از خانه نیز دچار سطحی نگری و افراط و تفریط شده‌ایم. اذن در جایی است که حقی باشد. پس اگر مرد یا زن همسران، و یا پدر و مادر والدین در امری حقی نداشته باشند که اذن در آنجا مصداق و کاربردی ندارد.
آیا اسلام اجازه می‌دهد که مردان در مورد واجب و حرام، اظهار نظر کنند و اذن بدهند یا ندهند؟! مثلاً مرد به همسرش بگوید: اجازه نداری نماز بخوانی یا باید مشروب بخوری- یا پدر به فرزند مکلف و بالغ خود بگوید: حق نداری در ماه مبارک رمضان روزه بگیری و ... ! خیر، خداوند چنین اجازه، اختیار و حقی را برای کسی قائل نشده است، و کسی را با خودش شریک نگرفته است.
پس، مقوله‌ اذن شوهر، مبتنی بر حقوق است. یعنی زن در همسری و مادری که نهاد آن خانه و خانواده می‌باشد، مسئول به رعایت حقوق خود و سایر اعضا می‌باشد، و اگر این حقوق برای امر غیر ضروری ضایع گردد، مرد باید اذن دهد و می‌تواند ندهد.
البته مرد نیز باید عاقل، مؤمن، عادل و حتی کریم باشد، نه این تحت عنوان حق اجازه، برای خودش دیکتاتوری راه بیاندازد! پس نه تنها باید حقوق همسرش را رعایت کند، بلکه وظایف خود را در تمامی حالات و احوالات بداند. تشخیص دهد که همسرش نیاز به تفریح دارد، نیاز به دیدار والدین و همراهی با خانواده‌اش را دارد، نیاز به دیدار دوستان دارد ...، پس چون قیمومت و حفاظت بر عهده‌ اوست، خودش مراعات و تأمین نماید.(ادامه دارد...)