آدمهایی که پاییز را تنها یک فصل میدانند ، هنوز طعم هیچ مع

آدمهایی که پاییز را تنها یک فصل میدانند ، هنوز طعم هیچ معجزه ای را نچشیده اند. چه میدانند که لِی لِی کردن روی برگ های زرد و قرمز و نارنجی با سایه ی آدمی که نیست یعنی چه! ، چه میدانند که تو را در صورت تمامی غریبه های شهر دیدن یعنی چه!، چه می دانند از دستهای کوچک نابلدترین بافنده ی دنیا که کلاف هایش می خواهند در عاشقانه ترین روز پاییز ، هم قد یک شال شوند و پست شوند برای تو؛ تویی که بی آنکه بدانی قرار است عاشقانه ترین واژگان به رج کشیده ی دنیا را بپیچی دور گردنت. چه میدانند که فاصله ی یک پاییز تا پاییز بعد برای بعضی از آدمها تنها به قدر یک لبخند است . آدمهایی که پاییز را تنها یک فصل میدانند ، هنوز طعم هیچ معجزه ای را نچشیده اند. پاییز ، جهان من است و معجزه ، لبخند تویی که دوستت می دارم.

می آیی با هم قدم بزنیم؟