ای انسان

ای انسان
تنهایی الهی ات را باور کن
به محبت این و آن میاویز
به فانیان چون خود تکیه مکن
اینهمه دل مبند
به مهر غیر متعلق نشو
دوست داشته باش
عشق بورز
اما درنمان
از مجازها بگذر
مات آینه ها مشو
چشم بردار و ببین چشمه ی ازلی نور را
که تمام معشوقه های عالم در آفتاب عنایت او می درخشند
ای انسان
ای محبوب الله
ای اعجاز یگانه
به اینهمه اندک چنگ مینداز
شأن تو این پوچ ناماندگار نیست
چشم باز کن و ببین اینهمه عظمت و شگفتی و زیبایی را برای تو آفریده اند
بهایت را بشناس
به دخمه های تنگ هوس و پستی مخز
قلب حرم اللهی ات را با بستگیهای تهی خوار مکن
چشم و گوش و قلبت را ناموس خویش بدان
ورودیهای روح بلندت را از صافی بصیرت و تقوا بگذران
سر بسوی آسمان بردار
و بشنو نجوای ملکوتی پروردگارت را：

ای انسان!
همه چیز را برای تو آفریدم
و تو را برای خویش...