پارت 172
*از دید عزی*
*درحالی که از ته دل گریه میکردم یهو رافائل بهم نزدیک شد *
رافائل: هنوز یه امیدی هست ..
*خواست امی رو از بغلم بیرون بکشه که با صدای گرینچی فریاد زدم *
عزرائیل: بهش دست نزن !
*فریاد زد *
رافائل: اگه الان نبرمش درمانگاه برای همیشه از دستش میدی ! تو میخوای امی بمیره !!؟
*به خودم اومدم ، به امی نگاه کردم و با تردید گذاشتمش زمین ، رافائل بدون تردید امی رو برداشت و شروع کرد به دویدن سمت درمانگاه ... من ... من این بلا رو سر امی آوردم ... من اینکارو با کسی که بهم باور داشت کردم ... ، از جام بلند شدم و خواستم برم که یهو از پشت بغل شدم *
گاد : متاسفم پسرم ...
*چشمام گشاد شد ... اون پدر بود *
گاد : برای تموم این سال ها .. تموم اتفاقات ... متاسفم ...
*میتونستم بغض تو صداش رو حس کنم ، باورم نمیشد ، با تعجب برگشتم سمتش *
عزرائیل: پدر ...
*اشکام سرازیر شد *
عزرائیل: خیلی میترسم ...
*محکم بغلش کردم *
*پرش زمانی دو روز بعد *
*خوشبختانه امیلی نجات پیدا کرد ولی الان دو روز بود که بهوش نیومده بود ، من تو درمانگاه رافائل بودم و منتظر بودم چشماش رو باز کنه ، سعی میکردم تا حد امکان از بچه ها فاصله بگیرم ، تو این دو روز نه کارلوس و نه شارلوت رو ندیده بودم ... ولی این براشون بهتر بود ، نمیخواستم آسیب ببینن *
رافائل: عزی برو یکم استراحت کن و یچیزی بخورد ... دو روزه که فقط اینجایی و چشم روهم نزاشتی
عزرائیل: چطور میتونم برم خونه و با خیال راحت بخوابم وقتی دلیل زندگیم اینجا رو تخت درمانگاه داره با مرگ دست و پنجه نرم میکنه
*اشکام سرازیر شد *
عزرائیل: همش تقصیر منه ... تا وقتی امی چشماشو وا نکنه از جام تکون نمیخورم
*دستش رو روی شونه م گذاشت *
رافائل: بنظرت امی اینو میخواد ؟ ... اگه امی بیدار الان کلی کتکت میزد چون داری به خودت فشار میاری
*آروم خندید ، لبخند ضعیفی زدم*
کارلوس : بابا !
*با تعجب نگاهم رو به منبع صدا دادم ، کارلوس دوید سمتم و لئو هم همراهش بود ، از جام بلند شدم *
کارلوس : بابا خیلی دلم برات تنگ شده بود ...
*وقتی بهم نزدیک شدم عقب رفتم ، با تعجب بهم نگاه کرد *
کارلوس : بابایی ...
عزرائیل: به بابایی نزدیک نشو باشه ...
کارلوس : آخه چرا ؟ .. الان دو روزه که پیش منو و آبجی کوچولوم نبودی .. خیلی دلمون برات تنگ شده
*اشکام سرازیر شد *
عزرائیل: منم دلتنگ تون شدم ... ولی نباید بهم نزدیک بشی ..
*کارلوس اخم کرد و یهو دوید سمتم و محکم پام رو بغل کرد *
کارلوس : بابایی .. چون مامان مریض شده دیگه ما رو دوست نداری ؟
*اشکام سرازیر شد و زانو زدم ، دستای کوچیک ش رو گرفتم و بوسیدم *
عزرائیل: کی گفته ... من برای تو و شارلوت هرکاری میکنم ... فقط ... فقط میترسم ...
*دستاش رو روی صورتم گذاشت و اشک هام رو پاک کرد *
کارلوس : من میدونم بابایی عمدی مامانی رو مریض نکرده ... بابایی خیلی مامانی رو دوست داره
*لبخند زد ، دیگه طاقت نیاوردم ، محکم بغلش کردم و لبخند زدم ، اسک هام رو پاک کردم ... نباید جلوی پسرم گریه میکردم *
*درحالی که از ته دل گریه میکردم یهو رافائل بهم نزدیک شد *
رافائل: هنوز یه امیدی هست ..
*خواست امی رو از بغلم بیرون بکشه که با صدای گرینچی فریاد زدم *
عزرائیل: بهش دست نزن !
*فریاد زد *
رافائل: اگه الان نبرمش درمانگاه برای همیشه از دستش میدی ! تو میخوای امی بمیره !!؟
*به خودم اومدم ، به امی نگاه کردم و با تردید گذاشتمش زمین ، رافائل بدون تردید امی رو برداشت و شروع کرد به دویدن سمت درمانگاه ... من ... من این بلا رو سر امی آوردم ... من اینکارو با کسی که بهم باور داشت کردم ... ، از جام بلند شدم و خواستم برم که یهو از پشت بغل شدم *
گاد : متاسفم پسرم ...
*چشمام گشاد شد ... اون پدر بود *
گاد : برای تموم این سال ها .. تموم اتفاقات ... متاسفم ...
*میتونستم بغض تو صداش رو حس کنم ، باورم نمیشد ، با تعجب برگشتم سمتش *
عزرائیل: پدر ...
*اشکام سرازیر شد *
عزرائیل: خیلی میترسم ...
*محکم بغلش کردم *
*پرش زمانی دو روز بعد *
*خوشبختانه امیلی نجات پیدا کرد ولی الان دو روز بود که بهوش نیومده بود ، من تو درمانگاه رافائل بودم و منتظر بودم چشماش رو باز کنه ، سعی میکردم تا حد امکان از بچه ها فاصله بگیرم ، تو این دو روز نه کارلوس و نه شارلوت رو ندیده بودم ... ولی این براشون بهتر بود ، نمیخواستم آسیب ببینن *
رافائل: عزی برو یکم استراحت کن و یچیزی بخورد ... دو روزه که فقط اینجایی و چشم روهم نزاشتی
عزرائیل: چطور میتونم برم خونه و با خیال راحت بخوابم وقتی دلیل زندگیم اینجا رو تخت درمانگاه داره با مرگ دست و پنجه نرم میکنه
*اشکام سرازیر شد *
عزرائیل: همش تقصیر منه ... تا وقتی امی چشماشو وا نکنه از جام تکون نمیخورم
*دستش رو روی شونه م گذاشت *
رافائل: بنظرت امی اینو میخواد ؟ ... اگه امی بیدار الان کلی کتکت میزد چون داری به خودت فشار میاری
*آروم خندید ، لبخند ضعیفی زدم*
کارلوس : بابا !
*با تعجب نگاهم رو به منبع صدا دادم ، کارلوس دوید سمتم و لئو هم همراهش بود ، از جام بلند شدم *
کارلوس : بابا خیلی دلم برات تنگ شده بود ...
*وقتی بهم نزدیک شدم عقب رفتم ، با تعجب بهم نگاه کرد *
کارلوس : بابایی ...
عزرائیل: به بابایی نزدیک نشو باشه ...
کارلوس : آخه چرا ؟ .. الان دو روزه که پیش منو و آبجی کوچولوم نبودی .. خیلی دلمون برات تنگ شده
*اشکام سرازیر شد *
عزرائیل: منم دلتنگ تون شدم ... ولی نباید بهم نزدیک بشی ..
*کارلوس اخم کرد و یهو دوید سمتم و محکم پام رو بغل کرد *
کارلوس : بابایی .. چون مامان مریض شده دیگه ما رو دوست نداری ؟
*اشکام سرازیر شد و زانو زدم ، دستای کوچیک ش رو گرفتم و بوسیدم *
عزرائیل: کی گفته ... من برای تو و شارلوت هرکاری میکنم ... فقط ... فقط میترسم ...
*دستاش رو روی صورتم گذاشت و اشک هام رو پاک کرد *
کارلوس : من میدونم بابایی عمدی مامانی رو مریض نکرده ... بابایی خیلی مامانی رو دوست داره
*لبخند زد ، دیگه طاقت نیاوردم ، محکم بغلش کردم و لبخند زدم ، اسک هام رو پاک کردم ... نباید جلوی پسرم گریه میکردم *
- ۳.۸k
- ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۷۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط