🍂

🍂
امشب
اولین شبه که دارم قطره های بارونو روی پنجره اتاقم میبینم...
قبلا هم اونا خواستن به دیدارم بیان
اما من...
خودم داشتم می باریدم...
خودم بارون چشامو مهمون گونه هام کرده بودم...
اونا بارون نبود...
اشکم نبود...
دلتنگی بود...
دلتنگی...
از قلبم که نمیتونست دلتنگی بباره...
هی خدا...
بالاخره حرف منو درک کردی...
هر بغضی یروز میترکه...
مثل بغض تو که امشب ترکید و دلتنگی منو بیشتر کرد...
ببار خدا...
ببار...
ببار تا دلتنگیمو بیشتر کنی...
ببار تا شاید دوباره بغضم بترکه و آروم شم...
خدایا...
امشبو با دوتا قهوه مهمون من باش...
من خاطره های خوشی با قهوه های دوتایی داشتم.
تلخی قهوه هارو بیخیال...
زندگی هم تلخه...
اما میچسبه حتی اگه تلخ باشه...
قهوه رو میگم...
شاید زندگی هم...
هی خدا...
بیا با هم حرف بزنیم تا صبح
من دلتنگیامو برای تو بگم...
تو دلتنگیاتو برای من...
حرفای زیادی برای گفتن دارم...
راستی بارون...
تو هم آروم نگیر
تو هم با ما باش ...
دلتنگی؛
گاهی وقتا بدجور میشه مهمون ناخونده قلب آدما
اونم مهمون ادمای تنها...
ادمایی که خودشون به اندازه کافی دلتنگن...
به اندازه کافی اشک ریختن...
به اندازه کافی از زندگی گله کردن...
هی خدا
تداعی این صحنه ها برای یه ادم دلتنگ خاطره های تلخی رو همراه داره...
شب...
بارون...
دلتنگی...
تنهایی...
اشک...
قلب شکسته...
با یه ذره امید به آینده...
خدایا...
دست آدمای دلتنگو بگیر...
اونا خیلی منتظرن که حتی یه شب مهمونشون باشی و شاید مثل من با یه فنجون قهوه و کلی حرف از دلتنگیاشون ازت میزبانی کنن.