ﻧﺸﻮﺩ ﻓﺎﺵ ﮐﺴﯽ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮﺳﺖ

ﻧﺸﻮﺩ ﻓﺎﺵ ﮐﺴﯽ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮﺳﺖ
ﺗﺎ ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ ﻧﻈﺮ، ﻧﺎﻣﻪ ﺭﺳﺎﻥ ﻣﻦ ﻭﺗﻮﺳﺖ

ﮔﻮﺵ ﮐﻦ ﺑﺎ ﻟﺐ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺳﺨﻦ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ
ﭘﺎﺳﺨﻢ ﮔﻮ ﺑﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮﺳﺖ

ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﺷﺪ ﻭ ﮐﺲ ﻣﺮﺩ ﺭﻩ ﻋﺸﻖ ﻧﺪﯾﺪ
ﺣﺎﻟﯿﺎ ﭼﺸﻢ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮﺳﺖ

ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ ﺭﺍﺯ ﺩﻝ ﻣﺎ ﮐﺲ ﻧﺮﺳﯿﺪ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﯼ ﻋﺸﻖ ﻧﻬﺎﻥ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮﺳﺖ

ﮔﻮ ﺑﻬﺎﺭ ﺩﻝ ﻭ ﺟﺎﻥ ﺑﺎﺵ ﻭ ﺧﺰﺍﻥ ﺑﺎﺵ، ﺍﺭ ﻧﻪ
ﺍﯼ ﺑﺴﺎ ﺑﺎﻍ ﻭ ﺑﻬﺎﺭﺍﻥ ﮐﻪ ﺧﺰﺍﻥ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮﺳﺖ

ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻗﺼﻪ ﯼ ﻓﺮﺩﻭﺱ ﻭ ﺗﻤﻨﺎﯼ ﺑﻬﺸﺖ
ﮔﻔﺘﮕﻮﯾﯽ ﻭ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮﺳﺖ

ﻧﻘﺶ ﻣﺎ، ﮔﻮ، ﻧﻨﮕﺎﺭﻧﺪ ﺑﻪ ﺩﯾﺒﺎﭼﻪ ﯼ ﻋﻘﻞ
ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﻧﺎﻣﻪ ﯼ ﻋﺸﻘﺴﺖ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮﺳﺖ

ﺳﺎﯾﻪ ﺯ ﺁﺗﺸﮑﺪﻩ ﯼ ﻣﺎﺳﺖ ﻓﺮﻭﻍ ﻣﻪ ﻭ ﻣﻬﺮ
ﻭﻩ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺁﺗﺶ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮﺳﺖ

ﺍﻣﯿﺮﻫﻮﺷﻨﮓ ﺍﺑﺘﻬﺎﺝ