شعری از طرف خدا

شعری از طرف خدا

ای سراپا معصیت بس کن دگر بد باختی
خویش را در منجلابی از گنه انداختی

هرچه تو بد کرده ای من پرده پوشی کرده ام
این منم که دوستت دارم ولی نشناختی

آنقدر دلواپست بودم که دور از من شدی
بردی از یادم به دنیای خودت پرداختی

تنگ یا رب گفتنت بود این دلم بی معرفت
کاش چشمی سوی من یک لحظه می انداختی

هی تو را خواندم بیایی بین آغوشم ولی
پشت کردی بر من و بی وقفه هی می تاختی

من فقط خیر تو را میخواستم ای بی وفا
با همه دنیا به غیر از عاشق خود ساختی...

یک بغل احسان برای تو مهیا کرده ام
گرچه بد بودی ولی باتو مدارا کرده ام
تیربرقی "چوبیم"در انتهای روستا
بی فروغم کرده سنگ بچه های روستا
ریشه ام جامانده در باغی که صدها سرو داشت
کوچ کردم از وطن،تنها برای روستا
آمدم خوش خط شود تکلیف شبها ،آمدم
نور یک فانوس باشم پیش پای روستا
یاد دارم در زمین وقتی مرا می کاشتند
پیکرم را بوسه می زد کدخدای روستا
حال اما خود شنیدم از کلاغی روی سیم
قدر یک ارزن نمی ارزم برای روستا
کاش یک تابوت بودم کاش آن نجار پیر
راهیم میکرد قبرستان به جای روستا
قحطی هیزم اهالی را به فکر انداخته است
بد نگاهم میکند دیزی سرای روستا
من که خواهم سوخت حرفی نیست اما کدخدا
تیر سیمانی نخواهد شد عصای روستا

کاظم بهمنی
ﻧﺸﻨﻮ ﺍﺯ ﻧﻲ..." ﻣﻦ " ﺣﮑﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻢ!
ﺍﺯ ﺧﺪﺍی " ﺧﻮﺩ " ﺷﮑﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻢ!

ﺍﺯ ﺧﺪﺍیی ﮐﻪ ﮔﻨﻪ ﺩﺭ ﻣﻦ ﻧﻬﺎﺩ!
ﺳﻴﺐ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺍﺫﻥ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺩ!

ﺍﺯ ﺧﺪﺍیی ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺑﺎﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩ!
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻧﻲ ﮐﻪ ﺯﺍﺩﻡ، ﺑﻨﺪﻩ ﮐﺮﺩ!

ﺣﻮﺭﻳﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﺠﺪﻩ ﺑﺮ ﻣﻦ ﻳﺎﺩ ﺩﺍﺩ!
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮﺍ ﺑﺮ ﺑﺎﺩ ﺩﺍﺩ!

ﭼﻮن که ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻢ ﺗﺸﻨﻪ ﮐﺮﺩ!
ﺩﺳﺖ " ﻣﻦ " ﺑﺎ ﺧﻮﻥ " ﻣﻦ " ﺁﻏﺸﺘﻪ ﮐﺮﺩ


ﺁﺭﻱ،ﺍﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻢ ﮔﻤﺎﺭﺩ!
ﻫﺮ ﮔﻨﻪ ﺭﺍ ﭘﺎی ﻣﻦ، ﺍﻣﺎ ﺷﻤﺎﺭﺩ!

ﻧﺸﻨﻮ ﺍﺯ نی..." ﻣﻦ " ﺣﮑﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻢ!
ﺍﺯ " من ﻣﻦ " ﻣﻦ ﺷﮑﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻢ!

ﺍﺯ " منی " ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ!
ﺑﺲ ﻏﺮﻳﺒﻪ ﺑﺎ " ﻣﻦ " ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ!

ﺍﺯ " منی " ﮐﻪ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ!
ﺍﺯ " منی " ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻏﻞ ﺩﻳﺮ ﺁﺷﻨﺎﺳﺖ!

ﺍی " ﻣﻦ " ﺍی ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺷﻴﻄﺎﻥ، ﺷﺪﻩ!
ﺍی ﺩﺭﻧﺪﻩ ﺗﺮ، ﺯ ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻥ، ﺷﺪﻩ!

ﻧﺸﻨﻮ ﺍﺯ نی..." ﻣﻦ " ﺣﮑﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻢ!
ﺍﺯ " ﺗﻮ " ﻭ " ﻣﻦ " ﻣﻦ ﺷﮑﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻢ!!!