مرد در پاییز نامه مینویسد
☀️🍁او کیست
یک مرد کچل که چهره ای سرد دارد .
(سرفه) (سرفه)
این روزا که اتفاقاً پاییز هم نزدیکه ، پیاده رو ها را انبوه برگ خشک پوشانده ، آفتاب کم سو تر شده و عضلات او بی تفاوت تر زندگی میکنند .
نور محوی روی پیاده رو ها افتاده و باد تقریبا سردی هم میوزد .
او روی یکی از آلاچیق ها نشسته ، با دستانی قدرتمند مینویسد :
باور کن که از پس همهٔ کارهایم بر میآیم .
اما خب دوران سختِ تو روی من اثر گذاشته .
سپس دستش میلرزد .
باری!
به اجبار تقلا میکند و نوشته ای چنین میتراود :
میدونی ، تمام وجودم باهام قهر کرده ، آنقدر از چیزی که میخواست وحشیانه دورش کردم ، که الان دیگر هیچی نمیخواهد .
هیچ را عمیقاً درک نمیکند .
هیچی نیمفهمد اصلا زندگی نمیکند .
فقط انجام میدهد و به اجبار ... به اجبار انجام میدهد ...
یقهٔ پالتویش را تا میدهد ، به یاد کفش هایی که دیگر مانند کودکی نگران گِلی شدنشان نیست .
زیرا روی همین گِل های خشکِ برجسته ، یا فرقی ندارد ، گِل های خیس ، آفتابی چنان می افتد ، آنگاه که آن ها را به گوشه ای از جا کفشی کرم رنگ جلوی درب خانه ، بر روی زمین پرت میکند و چند تیکه از گِل خشک چسبیده بهش جدا میشه روی زمین اطرافش میریزه .
ولی آنجا هم پنجره ای است و آفتابی در تعقیب آن کفش ها ...
به یاد تصویر محو زندگی که پس از آن زن ، هیچگاه آفتابی نشد .
به یاد تمام چهره اش که اشک میریزد ، و اما از هیچ کدامِ چشمان قطره ای نمی آید .
به یاد کابوسی که در این پاییز زندگی اش کرده و به یاد پاس داشتن هر یادی ، به یاد برملا شدن هر غروری این غم را گوشه و کناری گیر آورده و آنقدر با چاقو میزنم که دست از مرد قدرتمندی همچون من بردارد .
مردی که غم برای او بی شرفی به حساب میآید .
مردی که شاید تنها اگر سنگ باشد ، خودش را و زندگی اش را بپذیرد .
آه ...
این پاییز حرامزاده چه بود که من آن را دیدم و پس از آن در همه فصل ها ، توهم اش میزنم .
یک مرد کچل که چهره ای سرد دارد .
(سرفه) (سرفه)
این روزا که اتفاقاً پاییز هم نزدیکه ، پیاده رو ها را انبوه برگ خشک پوشانده ، آفتاب کم سو تر شده و عضلات او بی تفاوت تر زندگی میکنند .
نور محوی روی پیاده رو ها افتاده و باد تقریبا سردی هم میوزد .
او روی یکی از آلاچیق ها نشسته ، با دستانی قدرتمند مینویسد :
باور کن که از پس همهٔ کارهایم بر میآیم .
اما خب دوران سختِ تو روی من اثر گذاشته .
سپس دستش میلرزد .
باری!
به اجبار تقلا میکند و نوشته ای چنین میتراود :
میدونی ، تمام وجودم باهام قهر کرده ، آنقدر از چیزی که میخواست وحشیانه دورش کردم ، که الان دیگر هیچی نمیخواهد .
هیچ را عمیقاً درک نمیکند .
هیچی نیمفهمد اصلا زندگی نمیکند .
فقط انجام میدهد و به اجبار ... به اجبار انجام میدهد ...
یقهٔ پالتویش را تا میدهد ، به یاد کفش هایی که دیگر مانند کودکی نگران گِلی شدنشان نیست .
زیرا روی همین گِل های خشکِ برجسته ، یا فرقی ندارد ، گِل های خیس ، آفتابی چنان می افتد ، آنگاه که آن ها را به گوشه ای از جا کفشی کرم رنگ جلوی درب خانه ، بر روی زمین پرت میکند و چند تیکه از گِل خشک چسبیده بهش جدا میشه روی زمین اطرافش میریزه .
ولی آنجا هم پنجره ای است و آفتابی در تعقیب آن کفش ها ...
به یاد تصویر محو زندگی که پس از آن زن ، هیچگاه آفتابی نشد .
به یاد تمام چهره اش که اشک میریزد ، و اما از هیچ کدامِ چشمان قطره ای نمی آید .
به یاد کابوسی که در این پاییز زندگی اش کرده و به یاد پاس داشتن هر یادی ، به یاد برملا شدن هر غروری این غم را گوشه و کناری گیر آورده و آنقدر با چاقو میزنم که دست از مرد قدرتمندی همچون من بردارد .
مردی که غم برای او بی شرفی به حساب میآید .
مردی که شاید تنها اگر سنگ باشد ، خودش را و زندگی اش را بپذیرد .
آه ...
این پاییز حرامزاده چه بود که من آن را دیدم و پس از آن در همه فصل ها ، توهم اش میزنم .
- ۶۵۸
- ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط