گفتی که چو خورشید زنم سوی تو پر.

گفتی که چو خورشید زنم سوی تو پر.
چون مهتاب شبی می کشم از پنجره سر.
اندوه که خورشید شدی تنگ غروب.
افسوس که مهتاب شدی وقت سحر.
(فریدون مشیری. هفت کتاب )