من آسـمـان پر از ابـرهـای دلـگیـرم

من آسـمـان پر از ابـرهـای دلـگیـرم
اگر تو دلخوری از من، من از خودم سیرم

من آن طبیب زمینگیر زار و بیمارم
که هر چه زهر به خود می دهم، نمی میرم

من وتوآتش واشکیم دردل یک شمع
به سـرنـوشت تو وابـسته است تـقـدیـرم

به دام زلفت دچار و سردرگمم
مـرا جـدا مـکـن از حـلقـه هـای زنـجـیـرم

درخت سوخته ای در کنار رودم من
اگر تو دلخوری از من، من از خودم سیرم