من آسـمـان پر از ابـرهـای دلـگیـرم

من آسـمـان پر از ابـرهـای دلـگیـرم
اگر تو دلخوری از من، من از خودم سیرم
من آن طبیب زمینگیر زار و بیمارم
که هر چه زهر به خود می دهم، نمی میرم
من وتوآتش واشکیم دردل یک شمع
به سـرنـوشت تو وابـسته است تـقـدیـرم
به دام زلف بلندت دچار و سردرگم
مـرا جـدا مـکـن از حـلقـه هـای زنـجـیـرم
درخت سوخته ای در کنار رودم من
اگر تو دلخوری از من، من از خودم سیرم