ب تو من ثانی تا

بے تو من، ثانیہ تا
ثانیہ را پیر شدم

من همان،ڪوه غرورم
ڪہ زمین گیر شدم

مثل پروانہ بےتاب
در اندیشہ ے نور

با پری سوخته از
زندگے ام سیر شدم..