ﺑﻪ ﺟﺰ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﻭ ﺑﺴﺘﻦ ﭼﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﺑﺎﻭﺭ؟
ﺑﺨﻮﺍﻥ ﭘﺮﯾﺪﻥِ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺭﺍ، ﻣﻨﻢ؛ ﺩﻓﺘﺮ :
ﮐﺒﻮﺗﺮﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦِ ﻧﻘﺶِ ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮ
ﺩﻭ ﺑﺎﻝ ﺳﻮﺧﺘﻪﺍﺵ ﻣﺎﻧﺪ ﺯﯾﺮ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﮐﺸﯿﺪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺭﻭﯼ ﺻﺤﻨﻪ ﻧﺪﯾﺪﯾﻢ ﺟﺰ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ
ﭼﻪ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭِ ﮐﺜﯿﻔﯽﺳﺖ ﺍﯾﻦﮐﻪ ﭼﺮﮎِ ﻏﺮﻭﺭ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﻨﺪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥِ ﺑﯽﺩﺍﻭﺭ
ﭼﻘﺪﺭ ﺣﻮﺻﻠﻪﯼ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮﺩﻧﺖ ﺟﺪّﯼﺳﺖ؟
ﮐﻪ ﺧﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺩﯾﮕﺮ