ﻧﻔﺴﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ، ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺣﺼﺎﺭ ﺑﺸﮑﻦ
ﻧﻔﺴﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ، ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺣﺼﺎﺭ ﺑﺸﮑﻦ
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺣﺼﺎﺭِ ﺟﺎﺩﻭﯾﯽِ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺑﺸﮑﻦ
ﭼﻮ ﺷﻘﺎﯾﻖ ﺍﺯ ﺩﻝ ﺳﻨﮓ ﺑﺮﺁﺭ ﺭﺍﯾﺖ ﺧﻮﻥ!
ﺑﻪ ﺟﻨﻮﻥ ﺻﻼﺑﺖ ﺻﺨﺮﻩ ﯼ ﮐﻮﻫﺴﺎﺭ ﺑﺸﮑﻦ!
ﺗﻮ ﮐﻪ ﺗﺮﺟﻤﺎﻥ ﺻﺒﺤﯽ ﺑﻪ ﺗﺮﻧّﻢ ﻭ ﺗﺮﺍﻧﻪ
ﻟﺐ ﺯﺧﻢ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﮕﺸﺎ، ﺻﻒ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﺸﮑﻦ
ﺳﺮ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺍﻣﺸﺐ ﮐﻪ ﺑﺮﺁﯾﺪ ﺁﻓﺘﺎﺑﯽ؟
ﺗﻮ ﺧﻮﺩ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺵ ﻭ ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺎﺭ ﺑﺸﮑﻦ!
ﺑﺴﺮﺍﯼ ﺗﺎ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺳﺮﻭﺩﻥ ﺍﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥ ...
ﺑﻪ ﺗﺮﻧﻤﯽ ﺩﮊ ﻭﺣﺸﺖ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﺎﺭ ﺑﺸﮑﻦ!
ﺷﺐ ﻏﺎﺭﺕ ﺗﺘﺎﺭﺍﻥ ﻫﻤﻪ ﺳﻮ ﻓﮑﻨﺪﻩ ﺳﺎﯾﻪ
ﺗﻮ ﺑﻪ ﺁﺫﺭﺧﺸﯽ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﯾﻪ ﯼ ﺩﯾﻮﺳﺎﺭ ﺑﺸﮑﻦ
ﺯ ﺑﺮﻭﻥ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺎﯾﺪ ﭼﻮ ﺑﻪ ﯾﺎﺭﯼ ﺗﻮ ﺍﯾﻨﺠﺎ
ﺗﻮ ﺯ ﺧﻮﯾﺸﺘﻦ ﺑﺮﻭﻥ ﺁ، ﺳﭙﻪ ﺗﺘﺎﺭ ﺑﺸﮑﻦ!
ﻣﺤﻤﺪﺭﺿﺎ ﺷﻔﯿﻌﯽ ﮐﺪﮐﻨﯽ
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺣﺼﺎﺭِ ﺟﺎﺩﻭﯾﯽِ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺑﺸﮑﻦ
ﭼﻮ ﺷﻘﺎﯾﻖ ﺍﺯ ﺩﻝ ﺳﻨﮓ ﺑﺮﺁﺭ ﺭﺍﯾﺖ ﺧﻮﻥ!
ﺑﻪ ﺟﻨﻮﻥ ﺻﻼﺑﺖ ﺻﺨﺮﻩ ﯼ ﮐﻮﻫﺴﺎﺭ ﺑﺸﮑﻦ!
ﺗﻮ ﮐﻪ ﺗﺮﺟﻤﺎﻥ ﺻﺒﺤﯽ ﺑﻪ ﺗﺮﻧّﻢ ﻭ ﺗﺮﺍﻧﻪ
ﻟﺐ ﺯﺧﻢ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﮕﺸﺎ، ﺻﻒ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﺸﮑﻦ
ﺳﺮ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺍﻣﺸﺐ ﮐﻪ ﺑﺮﺁﯾﺪ ﺁﻓﺘﺎﺑﯽ؟
ﺗﻮ ﺧﻮﺩ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺵ ﻭ ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺎﺭ ﺑﺸﮑﻦ!
ﺑﺴﺮﺍﯼ ﺗﺎ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺳﺮﻭﺩﻥ ﺍﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥ ...
ﺑﻪ ﺗﺮﻧﻤﯽ ﺩﮊ ﻭﺣﺸﺖ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﺎﺭ ﺑﺸﮑﻦ!
ﺷﺐ ﻏﺎﺭﺕ ﺗﺘﺎﺭﺍﻥ ﻫﻤﻪ ﺳﻮ ﻓﮑﻨﺪﻩ ﺳﺎﯾﻪ
ﺗﻮ ﺑﻪ ﺁﺫﺭﺧﺸﯽ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﯾﻪ ﯼ ﺩﯾﻮﺳﺎﺭ ﺑﺸﮑﻦ
ﺯ ﺑﺮﻭﻥ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺎﯾﺪ ﭼﻮ ﺑﻪ ﯾﺎﺭﯼ ﺗﻮ ﺍﯾﻨﺠﺎ
ﺗﻮ ﺯ ﺧﻮﯾﺸﺘﻦ ﺑﺮﻭﻥ ﺁ، ﺳﭙﻪ ﺗﺘﺎﺭ ﺑﺸﮑﻦ!
ﻣﺤﻤﺪﺭﺿﺎ ﺷﻔﯿﻌﯽ ﮐﺪﮐﻨﯽ
- ۹۷۶
- ۱۶ آذر ۱۳۹۶
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
