نداني كه ايران نشستِ منست

نداني كه ايران نشستِ منست
جهان سربه سر زير دستِ منست
هنر نزد ايرانيان است و بس
ندادند شير ژيان را بكس
همه يك دلانند يزدان شناس
به نيكي ندارند از بد هراس
چنين گفت موبد كه مرد بنام
به از زنده دشمن بر او شاد كام
اگر كُشت خواهد تو را روزگار
چه نيكو تر از مرگ در كار زار
همه روي يكسر بجنگ آوريم
جهان بر بدانديش تنگ آوريم
چو ايران نباشد تن من مباد
بدين بوم و بر زنده يك تن مباد
اگر سر به سر تن به كشتن دهيم
از آن به كه كشور به دشمن دهيم
دريغ است ايران كه ويران شود
كنام پلنگان و شيران شود(سلامتی همیه ایرانیا هر زبانی هر شخصیتی )