بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت اول :
حضرت فاطمه علیها السلام: انحرافات، ریشه در نفاق قلبی دارد!
فَلَمَّا اخْتَارَ اللهُ لِنَبِیِّهِ (صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ و آله) دارَ أَنْبِیَائِهِ وَ مَأْوی أَصْفِیَائِهِ - هنگامی که خداوند سرای پیامبران رابرای پیامبرش برگزید و جایگاه برگزیدگانش را منزلگاه او ساخت،
ظَهَرَتْ فیکُمْ حَسِیکَةُ النِّفَاقِ، وَ سَمَلَ جِلْبَابُ الدِّینِ - ناگهان نشانه‌ها و آثار نفاق در میان شما ظاهر گشت و لباس پوشش دین کهنه و کنار گذاشته شد.
وَ نَطَقَ کَاظِمُ الْغَاوِینَ، وَ نَبَغَ خَامِلُ الأَقَلِّینَ - گمراهان خاموش به صدا درآمدند و گمنامان فراموش شده، سر بلند کردند.
وَ هَدَرَ فَنِیقُ الْمُبْطِلینَ، فَخَطَر فِی عَرَصَاتِکُمْ - نعره‌های باطل برخاست و در صحنه اجتماع شما به حرکت درآمدند.
در بررسی علل و ریشه‌های عقبگرد - ارتجاع مسلمانان، آن هم بلافاصله پس از رحلت رسول اکرم صلوات الله علیه و آله، تحلیل‌های بسیاری وجود دارد که برخی بسیار هم درست و ارزشمند می‌باشند؛ اما سیدة النساء العالمین، حضرت فاطمة الزهراء علیها السلام، در تحلیل خود، نفاق قلبی را علّت و ریشۀ اصلی برشمردند!
آنها اسلام آورده بودند، اما هرگز ایمان به قلب‌شان راه نیافته بود! اسلام آورده بودند، یعنی: تسلیم شده بودند؛ آن هم نه تسلیم امر خداوند سبحان، بلکه تسلیم شرایط حاکم بر جامعه؛ لذا با تغییر شرایط، درون را بیرون ریختند!
شرح بیشتر :
خداوند سبحان، در قرآن مجید، به پیامبرش فرمود که گروهی از اعراب، نزد تو ادعای ایمان می‌کنند، اما ایمان هرگز به قلب آنها راه نیافته است: قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا وَلَكِنْ قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ وَإِنْ تُطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَا يَلِتْكُمْ مِنْ أَعْمَالِكُمْ شَيْئًا إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ - عربهای باديه نشين گفتند: ايمان آورده‏‌ايم؛ بگو شما ايمان نياورده‏‌ايد، ولی بگوئيد اسلام آورده‏‌ايم، اما هنوز ايمان وارد قلب شما نشده است! و اگر از خدا و رسولش اطاعت كنيد پاداش اعمال شما را به طور كامل می‏دهد، خداوند غفور و رحيم است.(سوره حجرات آیه 14)
تأکید بر - وَإِنْ تُطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ - اگر از خدا و رسولش اطاعت كنيد، یعنی بکوشید تا همین اسلام شما، در چارچوب اطاعت از خدا و رسولش باشد، تا سببی برای ایمان قلبی شما گردد؛نه این که تسلیم حاکمیّت، جوّ عمومی، شرایط فعلی و ... گردید!(ادامه دارد...)