اینجا پارلمان ترکیه است. از دید حزب عدالت و توسعه، این چه

اینجا پارلمان ترکیه است. از دید حزب عدالت و توسعه، این چهره‌ها و این لبخندها، حامیانِ تروریسم هستند. حزبِ دموکراتیک خلق‌ها، بیشترین «نمایندگان زن» در پارلمانِ ترکیه را دارد. دقیقاً در همین روزها پارلمان می‌خواهد مصونیت قضایی نمایندگان را سلب کند. دوستِ تُرکم، که از شخصیت‌های آکادمیک ِ ترکیه است، تنها یک جمله می‌تواند کردی صحبت کند: «زن، زندگی، آزادی». شعاری که این چهره‌ها بر مبنایش به پارلمان راه یافته‌اند و بر مبنایش سیاست ورزی می‌کنند. در تاریخِ ترکیه مسئله کردها را به دو روش خواسته‌اند حل کنند: «خردمندانه» و «بی‌خردانه».

«تورگوت اوزال»، نخست‌وزیر اسبقِ ترکیه نخستین کسی بود که با وساطتِ جلال طالبانی، تلاش کرد با گفتگو مسئله را حل و فصل کند. حتی بین اوجالان و اوزال، پیام‌هایی هم رد و بدل شد. چه اتفاقی افتاد؟ اوزال، بلافاصله مسموم شد و به قتل رسید. رهبری که بخواهد مسئله کردها را در ترکیه حل کند، قبل از آنکه بتواند با کردها چانه‌زنی کند، باید بتواند نیروهای منفیِ جامعه ترکیه را مهار کند. نیروهایی که به هزار و یک دلیل، صلح نمی‌خواهند. اوزال، مایل به گفتگو بود اما نتوانست نیروهای منفی ترکیه را مهار کند. اردوغان، درست زمانی که توانست نیروهای منفی جامعه ترکیه را مهار کند، علاقه‌اش را به گفتگو از دست داد.

دوستی که تا اینجای مطلبم را دیده، می‌گوید: «البته خود اردوغان نیز اکنون جزو نیروهای منفی ترکیه به‌حساب می‌آید».

برای اینکه این مطلب، کاملاً «بی‌طرفانه» باشد،‌ با یک جمله تمامش می‌کنم:‌

به صاحبانِ این لبخندها نگاه کنید. بیایید باور کنیم که اینها «حامیانِ تروریسم» هستند.
#kurdman


#کورد
#کوردستان
#فرهنگ
#تمدن
#اصالت