نفس می کشم نبودنت را .

نفس می کشم نبودنت را .


نیستی . . .


هوای بوی تنت را کرده ام ،


میدانی !


پیرهن جدائی ات بدجور به قامتم گشاد است .


تو نیستی آسمان بی معنی ست


حتی آسمان پر ستاره . . .


و باران مثل قطره های عذاب روی سرم می ریزد .


تو نیستی ، و من چتر می خواهم


هر چیزی که حس عاشقانه و شاعرانه میدهد


در چشمانم لباس سیاه پوشیده .


خودم را به هزار راه می زنم . . .


به هزار کوچه . . .


به هزار در . . .


نکند یاد آغوشت بیفتم !