رمان: آخرین رقص در قصر

رمان: آخرین رقص در قصر
#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲
Part_24
فصل دوازدهم: آهنگی برای دو نفر
A Song for Two People
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
صبح روز بعد، صدای موسیقی از تالار کوچک قصر به گوش می‌رسید.
سونگمین کنار پیانوی بزرگ ایستاده بود و برگه‌ای از نت‌های موسیقی را در دست داشت.
چان چند قدم آن‌طرف‌تر، مشغول نگاه کردن به پنجره‌های بلند تالار بود.
— امروز قرار نیست برقصیم؟
سونگمین سرش را بالا آورد.
— چرا، ولی قبلش می‌خوام یه چیزی رو امتحان کنیم.
— باید نگران باشم؟
— احتمالاً نه.
چان نگاه مشکوکی به او انداخت.
— این جواب اصلاً اطمینان‌بخش نبود.
سونگمین خندید و برگه را روی پیانو گذاشت.
— مراسم هفته‌ی آینده نزدیکه. می‌خوام آهنگی رو انتخاب کنیم که باهاش راحت باشید.
چان به نت‌ها نگاه کرد.
— من از موسیقی چیزی نمی‌دونم.
— لازم نیست چیزی بدونید. فقط باید بگید کدوم رو بیشتر دوست دارید.
سونگمین چند قطعه‌ی کوتاه برایش پخش کرد.
اولی ریتم تندی داشت.
دومی آرام‌تر بود.
و سومی، ملودی لطیفی داشت که فضای تالار را پر کرد.
چان کمی سرش را کج کرد.
— سومی.
سونگمین لبخند زد.
— منم همین رو انتخاب کرده بودم.
چان به او نگاه کرد.
— پس چرا از من پرسیدید؟
— می‌خواستم ببینم سلیقه‌هامون شبیه هم هست یا نه.
— و نتیجه؟
سونگمین برگه‌ی سوم را جدا کرد.
— ظاهراً هست.
یک تمرین متفاوت
موسیقی دوباره شروع شد.
سونگمین دستش را به سمت چان دراز کرد.
— آماده‌اید؟
چان دستش را گرفت.
— تا وقتی قرار نباشه دوباره پای شما رو لگد کنم.
— امیدوارم این اتفاق نیفته.
این بار حرکت‌هایشان هماهنگ‌تر از همیشه بود.
چان قدم‌ها را به‌خوبی دنبال می‌کرد و سونگمین دیگر مجبور نبود مدام مسیر حرکتش را اصلاح کند.
پس از چند دقیقه، موسیقی متوقف شد.
سونگمین با رضایت گفت:
— عالی بود!
چان لبخند زد.
— پس بالاخره شاگرد قابل قبولی شدم؟
— شاید حتی بهتر از قابل قبول.
چان دستش را رها کرد و کمی عقب رفت.
— باید اعتراف کنم، معلم خوبی هستید.
سونگمین با غرور ساختگی گفت:
— بالاخره یکی قدر استعدادم رو فهمید.
چان خندید.
— امیدوارم این اعتمادبه‌نفس رو سر جلسه‌ی امتحان هم داشته باشید.
— من شاهزاده‌ام. امتحان نمی‌دم.
— چه زندگی سختی!
دعوتی در ماه نقره‌ای
همان عصر، در مهمانخانه‌ی «ماه نقره‌ای»، هان مشغول مرتب کردن لیوان‌ها بود.
صدای زنگ کوچک بالای در بلند شد.
بدون اینکه سرش را بالا بیاورد، گفت:
— خوش آمدید.
صدای آشنایی جواب داد:
— امیدوارم این بار مزاحم نباشم.
هان سرش را بلند کرد.
لی‌نو پشت پیشخوان ایستاده بود.
لبخند هان آرام‌آرام ظاهر شد.
— فرمانده! فکر نمی‌کردم دعوت من رو جدی بگیرید.
لی‌نو روی صندلی نشست.
— خودت گفتی منتظرم می‌مونی.
هان لیوانی برداشت.
— پس چی میل دارید؟
— هر چیزی که خودت پیشنهاد بدی.
هان کمی فکر کرد.
— پس باید یه انتخاب خوب براتون داشته باشم.
لی‌نو نگاهی به اطراف انداخت.
— امروز خلوت‌تر از دفعه‌ی قبله.
— معمولاً این ساعت شلوغ نیست.
— پس فرصت خوبیه که کمی صحبت کنیم.
هان لیوان را جلویش گذاشت.
— درباره‌ی چی؟
لی‌نو مکث کرد.
— مثلاً اینکه چرا همیشه این‌قدر راحت با آدم‌ها صحبت می‌کنی؟
هان خندید.
— شاید چون آدم‌ها وقتی راحت باشن، بیشتر خودشون رو نشون می‌دن.
لی‌نو به او نگاه کرد.
— و این برای تو مهمه؟
هان شانه بالا انداخت.
— بیشتر از چیزی که فکر می‌کنید.
برای لحظه‌ای سکوت کردند.
بعد هان پرسید:
— راستی، این بار هم فقط برای نوشیدنی اومدید؟
لی‌نو لیوانش را برداشت.
— فعلاً.
هان لبخند زد.
— پس هنوز باید منتظر دفعه‌ی بعد باشم.
— ظاهراً همین‌طوره.