شاید هیچکسم باشی…

شاید هیچکسم باشی…
اما هیچ کسم نه!
می دانی، در این دنیا نسبت هایی هستند که دلی اند نه شناسنامه ای …
یک نفر را دوست داری اما نه به حرمت اینکه پدرت است، مادرت است، همسرت،
یا هر چیز دیگری …
دوستش داری چون دوستش داری، و این بی منطق ترین احساس دنیاست!
گاهی نسبت دو نفر با هم
حرف هایشان است…
غم هایشان است و قلب هایشان…
مثلا همین که تو هر بار از دردهایت
می گویی و من برایت اشک میریزم
یا تو هر جا باشی از غصه های من دلت
می گیرد …
همین که شادی تو روی لب های من لبخند می آورد
و خوشحالی من باعث خوشحالی تو
می شود …
حتی اگر در هیچ شناسنامه ای ثبت نشود باعث پیوند ماست …
تو عجیب ترین وابستگی دنیایی…
هیچکس منی…
همه کس منی!
.