از من می پرسند عشق بهتر است یا دوست داشتن

از من می پرسند عشق بهتر است یا دوست داشتن
می گویم:

دوست داشتن، خواستنِ خیرِ دیگری‌ست، بی‌آنکه او را مالکِ خود بدانی یا خود را مالکِ او.
یعنی دیگری را همان‌گونه که هست ببینی؛ با زیبایی‌ها، ضعف‌ها و تناقض‌هایش، بی‌آنکه مسئولِ نجات، تغییر یا کامل‌کردنش باشی.

دوست داشتنِ سالم، گشودگی‌ست نه وابستگی؛
آزادی‌ست نه تملک؛
حضور است نه کنترل.
یعنی بتوانی کنار کسی بمانی، بی‌آنکه خودت را گم کنی؛
و اگر روزی رفتنش حقیقتِ زندگی شد، دوست داشتنت به نفرت و انتقام تبدیل نشود.

دوست داشتن، انتخابِ آگاهانه‌ی خیرِ مشترک است؛
جایی که «من» و «تو» در عشق حل نمی‌شویم،
بلکه هر دو، در کنار هم، بیشتر خودِ حقیقی‌مان می‌شویم.

شاید در نهایت، دوست داشتن یعنی:

«تو را می‌بینم، همان‌گونه که هستی؛ آزادت می‌گذارم، همان‌گونه که هستم؛ و تا وقتی کنار همیم، بودنِ من و تو را به سوی روشنایی می‌برم به سمت و سوی خدا.»

#بنیاد_جهانی_سبک_زندگی_سالم
#بنیاد_ملی_سبک_زندگی_سالم
#پروفسور_علی_کرمی