{% if state.amp %} {% else %} {% endif %}

آن‌گاه که جهان از آن‌ها پرسید که چگونه هنوز ایستاده‌اید؟

آن‌گاه که جهان از آن‌ها پرسید که چگونه هنوز ایستاده‌اید؟
لبخند زدند و گفتند:
"ما به امید تکیه نکردیم‌!
ما با زخم‌هایمان پیمان بستیم.
هر شکستی‌ بر ما گذشت، استخوانی بر ستون وجودمان استوار شد
و هر اندوهی که خواست ما را خم‌ کند
به ما آموخت
چگونه به ریشه‌هایمان پایبند باشیم."
دیدگاه ها (۰)

انسان بودن، فقط یک زیستنِ ساده در بستر زمان نیست؛ یک سفر مست...

هیچ‌گاه برای آنچه از دست رفته اندوهگین مباش؛ زیرا تقدیر، هر ...

آدم‌ها فکر می‌کنند عشق یعنی چیزهای عجیب‌وغریب یا کلماتی که ف...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط